۱۷:۱۷ 🤍

تنهایی‌ام از خودم بزرگتر شده
و آدمی از من ساخته، عجیب و غریب.

آدمیزاد از ترس سردی پاسخ چه حرف‌ها رو که نزد و حناق شد موند تو گلو.

چطوری ببخشمت عزیزم؟
تو با چسب زخم برگشتی درحالی که بهم تیر اندازی کرده بودی🚶‍♀🫧

دلم می‌خواست الان سی و چهار ساله بودم و یه پسربچه شیش ساله داشتم که میرفتم تئاترش و بعدشم باهم پنکیک درست میکردیم.

دلم می‌خواست اولین نفر یا شاید هم تنها نفر باشم
در فهمیدنِ غمِ تو، شادیِ تو
در فهمیدنِ کوچیک‌ترین جزئیات روز تو.🥲🤍

حتی اگه غصه جدیدی هم نباشه
باز میرم میگردم غصه‌های قدیمی و تاریخ مصرف گذشته رو پیدا می‌کنم و می‌خورم.

مرا به زَهرِ مرگبارِ بوسه، التیام دِه.

‌
خشت خشتِ دلِ من، سرباز توئه!❤️

اصلا باعث شادیه روحه🫠🤏

گاهی اوقات یک چیز کوچک یا اتفاقی ناچیز،
جرقه‌ای می‌شود تا آدم تمام درد های زندگی‌اش را یک‌جا گریه کند

منو دوستام تو دنیای موازی🥹😂

دنیای واقعی منظورته !😂

سیس لو میریم😂🤫

جدیدا خیلی ترسوتر شدم تو رابطه با آدما، خیلی محتاط تر.

تقصیر من بود
من نمیخواستم باورکنم که هر اومدنی ، رفتن هم داره، تا اینکه خودم مجبور شدم برم!

من "یچیز" از دست دادم که "همه چیز" بود.