زل زده بود به این قاب چوبی. انگار دیروز خودش را می‌دید. کودکی‌اش که روی تختِ کنار همین پنجره دراز کشیده بود؛ و به گرفتن دست‌های خورشید فکر می‌کرد.

بعد از من که در خانه قدم زدی به یاد بیاور چقدر در هر گوشه‌اش برای تو دلتنگی کردم.

خودم شمالم؛ ذهن و روح و افکار و ذائقه و علایق و همه‌ چیم جنوب.

زیاد خواب نمی‌بینم؛ در واقع اصلا نمی‌بینم اما وقتی هم می‌بینم انقدر واقعی و ترسناک یا خوبن که برگام می‌ریزه هربار.

«شاید اگه رها کردن رو بلد بودیم همه چیز حل میشد.»

خواستم بنویسم فقط خدا می‌‌فهمد که چقدر خسته‌ایم؛ بعد دیدم اینروز‌ها حتی خدا هم مقدار خستگی ما را درک نمی‌کند.

می‌فهمی عزیزم؟ همین‌طور که زندگی می‌کردم، در تک تک روزهایش مرده بودم.

دلم واسه مامانم تنگ شده.

«دیگر نمی‌رسیدم؛ ریشه‌ی اندوه دستم را برای گرفتن شاخه‌ی لبخند کوتاه کرده بود»

«ترک ما کردی برو هم صحبت اغیار باش»

به من نگو هرجور راحتی پامیشم میزنم تو دهنت ببینی چطوری راحتم😒

گور بابای فرصت دوباره،ادما تغییر نمیکننن.

هیچکس به کنار من موندن مجبور نیست !
اگه حس کردید جایی بیشتر بهتون خوش میگذره بدو بدو برید ؟

آدمها شبیه هم عمر نمی کنند
یکی زندگی می‌کنه یکی تحمل...!

راه برگشت وجود ندارع قدر همه چیزو همون موقع بدون.🖤

کاش آدما درد حرفایی ک میزنن رو حس کنم،.

ولی حق با اونای بود ک تو روشون بخاطرتو وایستام ..

صبر کن بهت نیاز داشته باشن میام سراغت:)

چندش تر از پسرايي كه دوس دختر دارن ولي با دختراي ديگه لاس ميزنن نديدم.