تو کە خبر نداری از حال ما یارا
بە شب بی خواب و روز بی مدارا
نظری کن وگاهی لطفی بە حال ما
دوایی کن زخم عمیق ناشکیبارا
بیا کە زمان خنک و شراب رسیدە
لحظەای عشق ندهم بە تمام دنیارا
بیا ساقی غم زمانە تا کی خوریم
زمانە سرکشو،چموشو بی مدارارا
غنیمت است نازنین دمی با هم
تو مال من،من دهم بە مردم دنیارا
من چرا بنگرم دشت و باغ و گلرا؟
کە دارم یار شیرین لب شیرین لقارا
شرح آن همە زیبائی و حسن جمال
مقام نطق نیست بە فن سخن سرارا
کفر است نظر نکنی در رخ بی مثال
دردست کە ننگری قامت رعنا را
جانا اگر از دست تو زهر بە ما رسد
بە مقام عشق خورم چون صهبا را
بە تاراج خزان نگاە دل دادی حاتم
عامی کی تواند بشنود این معنا را
من چنان گرفتارم بە بوی کوچە یار
چون وامق کە نبیند جز قامت عذرا را.

حاتم مرزنگ، روستای سراو ساعت 11و 30شب شب یکشنبە 23 مهرماە سال 1402شمسی.

وامق نام فردیست کە عاشق خانمی بنام عذرا در دوران انوشیروان بودە است،در سال 350هجری قمری در دوران غزنویان شاعر و ادیب ایرانی عنصری داستان این عشق را بە نظم در آوردە است.

نووری چاو و هێزی دڵی خاڵەی
شادی دەری هۆو ماڵ و ئەو ماڵەی
بە هەموو بزۆزیو بێ قەراریتەوە
ئەو پەڕی شیرینایی ئەو ژینە تاڵەی
کە دێیەوە هەر دوو سەعات ئارامی
کە دەڕۆی دنەی هەوای غەم وناڵەی
بە بزۆزیتەوە لە بەر دڵی هەرمان
سەیرەبێ قەراریت مەگەهەنگەژاڵەی
لە دوورەوە ماچت بۆ دەنێرم سەدجار
ئافەرین خاوەنی ئەو هەموو کەماڵەی.

24ی ڕەزبەری ساڵی 1402
بۆکان...حاتەم مەرزەنگ

بە سحر غمزەات یارا،قسم،چندیست گرفتارم
بە ناز چشم بیمارت، سراپا دردو بیمارم

جمالت معجزە دارد و مارا کافر خویش کرد
بە تاراج برد عقل و دین دل بیچارە را ریش کرد

زدست چشم شوخ تو گریزان پایان بی پایند
کمانداران بی رحمش چە تر دستن،چە استایند

هزاران آفرین بر آن سیە چشمان بد خویت
کە میندازند هزاران صید بە دام پر خم مویت.


حاتم مرزنگ
بوکان،26ی مهر سال 1402

https://t.me/httpshatammarzang

فتانە ولیدی از هنر و عشق و دانشگاە و بازیهای زمانە.
فەتانە وەلیدی لە عەشق و هونەرو زانستگە تا کایەکانی ڕۆژگار.

وتارێک بە قەڵەمی حاتەم سەراوی
نگارشی بقلم حاتم سراوی.

شرح این قصە مگر شمع بر آید
ورنە پروانە ندارد بە سخن پروای.خ

تاقەدارێکی تەریکم دوور لە یاران ماومەوە
چقڵی ئازاری زەمانە گشت پەڕینە چاومەوە
زۆر لە گەڵ ئاوری نەیارانی وەتەن سووتام بەڵام
چەشنی قەقنووس هەر لە خۆڵی خۆمەوە هەستاومەوە
وا نەزانن دوژمنانی نیشتمان من کۆڵ دەدەم
من کوڕی مادم لە سەر ڕیشەی بەڕێزم ڕواومەوە.

حاتەم سەراوی
https://t.me/Hatam_marzang

شرح یک بیت شعر از حضرت حافظ.

در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل کە با درد تو خواهد مرهمی.


دراین شعر طریق چندین معنی دارد. راە، منش،میدان،گسترە،دایرە،محدودە،تفکر،ذهنیت،
مانیفست،قانون.
در وادی عشق، در شهر عشق،در دنیای عشق،امنیت روان،عدم دگرگونی،عاقل بودن و مجنون نشدن،بلاست، افیون عشقند. عاشق باید مجنون باشد،از این حال بدان حال شود.کافڕ شود،عوض شود،صد رنگ شود این صد رنگی و عوض شدن با ریاکاری و چاپلوسی متفاوت است.
در جریان عشق شیخ صنعان بە آن دختر ترسایی،این تغییر و دگر گونی قابل درک است. مختصر باید گفت کە: حضرت حافظ عقیدە بر آن دارد عاشقی کە کافر و دگرگون شدە عشق و معشوق نشود نە عشق را شناختە و نە عاشق است.یک چنین عاشقی یک هوسباز بیمار است.

ریش باد آن دل کە با درد تو خواهد مرهمی.

ریش بە معنی زخم،پارە پارە،شرحە شرحە،خستگی و معانی دیگر.
دردی کە از ناحیە معشوق است، درد مقدس است، دردیست پر از دوا، خود دواست.
حضرت حافظ میفرماید، دلی کە در گرو عشق است و بیمار عشقست، اگر دنبال مرهمی بهتر از عشق است، پارە پارە گردد، زخمی شود.
وقتیکە عشق بهترین دواهاست ،عاشقیکە دنبال داروی بهبودی و پزشک معالج میگردد، بی خبر از معجزە عشق است.
صدالبتە کە رسیدن بە مرحلە عاشق شدن،گذشت و سپری نمودن هفت خان خود سازی را میطلبد.

بسیار سفر باید تا پختە شود خامی
صوفی نشود سافی تا سر نکشد جامی.

بطور خلاصە تقدیم خوانندەگان.

حاتم مرزنگ سوم آبانماە 1402

https://t.me/Hatam_marzang

دوو ڕەفیق و هاودەمن دوور دیارن
عاشقن، شەیدان، گیانفیدان، یارن

لە پەنای یەک خەتەرێ هەست ناکەن
بێ یەکتری لەحزەیە مەست ناکەن

ژینی بێ ئەوین ژانە ئازارە
بە ئەوین دەرد نییە نەکرێ چارە.

4ی خەزەڵوەری ساڵی 2723ی کوردی
حاتەم سەراوی

https://t.me/Hatam_marzang