من اصلا بخشیدن رو بلد نیستم، چرا باید منی رو اذیت کنی که این همه برات توضیح دادم دقیقا چی اذیتم میکنه؟ آفرین چون اهمیت نمیدی، پس منم همینطور.

من از کارهایی که میکنید ناراحت نمیشم فقط علاقه‌ام رو روز به روز نسبت بهتون از دست میدم.

فکر میکنم یکی از ظالمانه‌ترین تجربه‌های هر آدمی، تجربه‌ی‌ کور شدن یه ذوق خیلی عمیقه، یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک میشه.

هیچ آدمی مثل حرفاش نیست

موو آنی در کار نیست٫دستت مال هرکی باشه چشمت دنبال منه.

یه روزی که دیگه برات مهم نیست، همه‌ چیز درست می‌شه.

آدمیزاد تو یه سنی، یه قبر می‌کنه،
آرزوهاشو می‌ریزه توش و می‌شینه
به نگاه کردن. باور کنید حال
سوگواری‌ام نداره. بهت‌زده به مرگ
آرزوهاش زل می‌زنه. گیج و منگ.
می‌دونه هم که دیگه نمی‌شه.
به قول فروغ؛ «چه می‌شود کرد؟
مگر می‌شود دنیا را پاره کرد
و از تویش خوشبختی درآورد؟
همین است که هست.»

«احساس می‌کنم همیشه همه‌چیز برای من خیلی بیشتر از دیگران طول می‌کشه و زمان می‌بره؛ گذشتن، دلبستن، عاشق شدن، عادت کردن، رشد کردن، رها کردن، قبول کردن، تصمیم‌گرفتن؛ فراموش کردن، فراموش کردن، فراموش کردن.
و وقتی می‌بینم برای اون‌ها این‌طور نیست، برام سخت و رنج آوره.»

هیچ چیز کمک نمی‌کند، یا خودم
به دادِ خود می‌رسم یا دیگر تمام‌ شده‌ام.

من یادت نرم...

‏امیدوارم روزایی وجود داشته باشه که قهوه مزه‌ خیلی خوبی بده، لیست آهنگات باعث رقصیدنت بشن، غریبه‌ها دلیل لبخند زدنت بشن و آسمون پر ستاره‌ شب روحت رو لمس کنه. امیدوارم روزایی باشه که از زنده بودن لذت ببری.

من تصمیم دارم ک بگذرم
از هر آنچه ک دلیلی برای حال بد باشد
هر آنچه عمیقن مرا آزار میدهد
هر آنچه ک به روحم سختی میدهد

میخواهم ک شاد باشم
لبخند بزنم و روز به روز قدرتمند تر شوم...

بعد از یه سنی،ترکیب برنده ی زندگی میشه:
آرامش شب،تنهایی،موزیک آروم و خونه.

سختی هم ب وقتش زیباست وقتی ک قدر دریافتی ک قراره ازش داشته باشی رو بدونی..

‏بعضی از دعواها اصلاً مال اون لحظه
نیستن، مال وقتاییه که مدام گفتی
”عیبی نداره“، ولی عیب داشته.

اونی که میدونه از چی ناراحت میشی
و تکرارش میکنه، شاید بار اول دوم اشتباهش
باشه ولی بار سوم چهارم انتخابشه.

‏قشنگترین دیسبک تاریخ رو افشین یداللهی زده که میگه:
تا آخر عمر؛
درگیر من خواهی بود
و تظاهر میکنی که نیستی.
من می‌دانم به کجای قلبت شلیک کردہ‌ام
تو دیگر خوب نخواهی شد...

هیچوقت تا حالا با همچین ورژنی از خودم
که بعد از کلی صبوری، یهو تو یک لحظه،
تمومِ چیزایی که با چنگ و دندون نگهشون
داشته بودم و رها کنم و برم، روبرو نشده
بودم.