از من به کودک درونم؛
مرا ببخش که رنجاندمت،در آدینه ایی که شایسته شادی بودی...

"آنچه قسمتِ توست، از کنارت نخواهد گذشت"

آخر ی روز از درد معده میمیرم...

اون پیام ریسکی رو بفرست.

زخمی که زدی با خونِ خودت میشورم.

عجب زندگی بود، همش؛
آدم اشتباه، مکان اشتباه، زمان اشتباه.

اگر انسان بتواند در برابر «دوست‌داشتـه‌نشدن» تاب بیاورد،
احتمالاً دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند او را از پا درآورد.

سخت شد راه پر فراز
خم شد قامتم عین ماه
زخم شد تنم از گناه
پر از خشم شدِ این نگاه

خون شد این چشا
پایان نیافت درد ما
سوخت همه خاطرات
سکوت شد در انتهای راه...

زندگی،
همین
شادی‌های
کوتاه
ما
بود؛
میان
غم‌های
ممتد
و
ماندگار!

من که بوسیدمت گذاشتمت کنار ولی میشه ی بوس دیگه؟



وصفِ احوالِ من افتاد به دستانِ قلم
من نوشتم که غمی نیست.
بخوان سخت گذشت

| هادی معراجی


اگر به مو رسید، پاره کنید بره؛ ارزشش و داشت که به مو نمی‌رسید.

آره عزیزم من مغرورم، افتخار میکنم به اینکه کنار هر کسی نمیشه پیدام کرد شوآف میکنم با این موضوع که هر جای نبودم و نیستم مغرور میشم به خودم که نه دم دستی و سطحی بودم و نه تشنه پول و جنس مخالف و مهمونی اتفاقاً دقیقا همیناست که غرور میاره، نه اون غرور کاذب الکی که با دیر سین کردن پیام و کم محلی میاد.

دقیقاً همونجا که نه گیر میدم نه توضیح میدم نه توضیح می‌خوام ظاهراً درکت میکنم مخالفت نمیکنم حسودی نمیکنم دقیقاً همونجا یعنی دیگه برام تموم شدی.

شب ها کوتاه و درد ها بسیارند
روزها بسیار و صبر ها کوتاه است...

من ناکافی نیستم معمولا یکم زیادیم.

کجا میتونم آروم بگیرم جز بغلِ تو ؟

من نمیارم به روم‌ ولی دلم تنگه.

به خودت چیزی‌نمیگم ولی راجبت قلبم‌ درد میگیره.