‏من آدم به دوش کشیدن رنج آدما نیستم دیگه، قبلا بودما الان نیستم؛ کیرم تو رنجی که تجربه می‌کنی عزیز با من تقسیمش نکن لطفا.

‏حس میکنم افتادم پشت کشو، هم نمیذارم کشو بسته شه هم خودم دارم له میشم.

‏نا امیدم کردی عزیزم، دیالوگایی که زیر دوش تو ذهنم باهات داشتم خیلی جالب‌تر از حرفای خودت بود.

‏چون اَمن و مهربونی همیشه تنها
میمونی، آدما عاشق چیزای مبهم
هستن، دنبال هیجان و تفریح،
اما چون انسان مهربون و امن
همیشه واضحه،
خیلیا نادیدش میگیرن،
حقیقتی تلخ اما واقعی…

‏ببخشید من چشمام ضعیفه، ندیدم چه گهی هستی.

یه شب به خودت میای و میبینی دلت واسم تنگ شده اونموقع بشین گریه کن چون من دیگه نیستم.

دیگه ترجیحم برا رابطه اینه که بگم، به بابا سلام برسون و از مامان بابت غذا تشکر کن.

میگذره و تازه میفهمی چقدر نمی‌ارزید.

گاهی وقتا دلم میخواد کتاب
موردعلاقه کسی باشم، زیر متن‌هام
خط کشیده بشه، آهسته خونده
بشم و با یادداشت‌های جانبی
پر بشم و ازم مراقبت بشه.

و‌ سرانجام کسی خواهد آمد
و با مهربانی هایش به تو نشان
خواهد داد، که تو قبل از دیدنِ او
اصلاً زندگی نکرده‌ای.

<هیچ اتفاقی تو زندگی بی دلیل نیست>

آخه وقتی این رو به روت نشسته میتونی درس بخونی؟😭😭

اینارو با خودم میبرم تا استرسم کم شه
بابام ک همیشه حامی و منبع آرامشم بود توی هر سختی
اونم ی گردنبد ک اتفاقی تو وسایل بابام پیداش کردم:)
الان ب جای استرس باید بغضمو کنترل کنم...

وقتی گوشی دینا ی دقیقه دستم میوفته 😂😂💔

پشتت بودم همیشه
شاید واسه همین نمیدیدی منو

بپذیرید دوستان همه چیز رو بپذیرید
و رها کنید، اگر کسی دوستون نداره
اگر کسی باهاتون ارتباطشو کم میکنه
اگر کسی ازتون متنفره اگر کسی
ازتون دور میشه اگر زندگی اون طور
که میخواید پیش نمیره هیچی جز
پذیرش نشون نمیده چقدر بالغید.

خسته‌ای؟
اما هنوز ایستاده‌ای؛
و همین،
شکوهِ توست.