و آرام آرام مُرد هرچی که بوی دلخوشی
میداد.

با یکی اشنا میشی، میفهمی یه چیزی
تو زندگیش کم داره و هیچوقت
نداشته، تلاش میکنی اون چیز رو
بهش بدی تا جایی که یه روز میفهمی
چرا اون چیز رو به دست نیاورده،
بهش ندادن یا نتونسته نگهش داره
یه چیزی مثل عشق، حس تعلق،
حس پذیرفته شدن.

من متنفر شدن از آدمارو بلد نیستم
فقط یهو برام بی اهمیت میشن،
دیگه پیگیر کاراشون نمیشم
اهمیت نمیدم که کجا میرن،
دیگه نگرانشون نمیشم،
همین...
متنفر شدنو بلد نیستم ولی،
بیخیال شدنو خوب بلدم!

همین که بلدم خودم زخمام رو ببندم یعنی ده هیچ زندگی رو بردم بدون اینکه به کسی نیاز داشته باشم.

صدای رفتار آدما انقدر بلنده که دیگه نیازی نیست به حرفاشون گوش کنی.
شب بخیر...

‏من تقصیرها رو میندازم گردن خودم چون اونی که ازت تو ذهنم ساختم هیچوقت این کار رو باهام نمیکرد.

دیگه نمیشم درگیرِ عشق لاو!

هیچوقت منو تو موقعیتی قرار ندید که نشون بدم چقدر میتونم سنگدل و بیخیال همه چی باشم.

‏من آدم به دوش کشیدن رنج آدما نیستم دیگه، قبلا بودما الان نیستم؛ کیرم تو رنجی که تجربه می‌کنی عزیز با من تقسیمش نکن لطفا.

‏حس میکنم افتادم پشت کشو، هم نمیذارم کشو بسته شه هم خودم دارم له میشم.

‏نا امیدم کردی عزیزم، دیالوگایی که زیر دوش تو ذهنم باهات داشتم خیلی جالب‌تر از حرفای خودت بود.

‏چون اَمن و مهربونی همیشه تنها
میمونی، آدما عاشق چیزای مبهم
هستن، دنبال هیجان و تفریح،
اما چون انسان مهربون و امن
همیشه واضحه،
خیلیا نادیدش میگیرن،
حقیقتی تلخ اما واقعی…

‏ببخشید من چشمام ضعیفه، ندیدم چه گهی هستی.

یه شب به خودت میای و میبینی دلت واسم تنگ شده اونموقع بشین گریه کن چون من دیگه نیستم.

دیگه ترجیحم برا رابطه اینه که بگم، به بابا سلام برسون و از مامان بابت غذا تشکر کن.

میگذره و تازه میفهمی چقدر نمی‌ارزید.

گاهی وقتا دلم میخواد کتاب
موردعلاقه کسی باشم، زیر متن‌هام
خط کشیده بشه، آهسته خونده
بشم و با یادداشت‌های جانبی
پر بشم و ازم مراقبت بشه.

و‌ سرانجام کسی خواهد آمد
و با مهربانی هایش به تو نشان
خواهد داد، که تو قبل از دیدنِ او
اصلاً زندگی نکرده‌ای.