از ریشه غمگینم، می‌فهمی؟
از ریشه...

‏من برای آدمی که هستم خیلی زحمت کشیدم روز بد زیاد دیدم خودم دست خودمو گرفتم و کشیدم بالا شبا توی اتاقم تنهایی زجه زدم صبحا عادی بلند شدم از خواب انگار نه انگار شبش مرده بودم
من اجازه نمیدم کسی چه با قصد و نیت بد و چه ناخواسته، بهش ضربه و آسیب بزنه.

و چنین از دنیایی که یا قلبم باید بشکند
و یا باید بدل به سرب شود، کوچ می‌کنم.
- یادداشت خودکشی کامفورت.

شاید هم این روز های آخرم باشد...

‏تصميم درست غمگينت میكنه
بخواب

من برای نجات خودم احساساتم رو نسبت به چیزی کشتم که می‌دونستم دیگه تکرار نمی‌شه. من در هر صورت قرار بود نابود بشم ولی انتخاب کردم که یک تصمیم درست و رها کردن نابودم کنه تا بودن توی یک داستان اشتباه ولی بسیار دوست داشتنی.

به
سمتِ
قلب‌هایی
که
تو
را
از
خود
راندند،
باز
نگرد!

‏قشنگ حرف ميزنى، حيف كه با واقعيتت يكى نيست.

اورثینک خیلی کلمه ی ناچیزیه در برابر کاری که من با مغزم میکنم.

خیلی چیزا رو می‌خواستم باهات ادامه بدم ولی چیزی نگفتم تا زندگیتو ادامه بدی.

و آرام آرام مُرد هرچی که بوی دلخوشی
میداد.

با یکی اشنا میشی، میفهمی یه چیزی
تو زندگیش کم داره و هیچوقت
نداشته، تلاش میکنی اون چیز رو
بهش بدی تا جایی که یه روز میفهمی
چرا اون چیز رو به دست نیاورده،
بهش ندادن یا نتونسته نگهش داره
یه چیزی مثل عشق، حس تعلق،
حس پذیرفته شدن.

من متنفر شدن از آدمارو بلد نیستم
فقط یهو برام بی اهمیت میشن،
دیگه پیگیر کاراشون نمیشم
اهمیت نمیدم که کجا میرن،
دیگه نگرانشون نمیشم،
همین...
متنفر شدنو بلد نیستم ولی،
بیخیال شدنو خوب بلدم!

همین که بلدم خودم زخمام رو ببندم یعنی ده هیچ زندگی رو بردم بدون اینکه به کسی نیاز داشته باشم.

صدای رفتار آدما انقدر بلنده که دیگه نیازی نیست به حرفاشون گوش کنی.
شب بخیر...

‏من تقصیرها رو میندازم گردن خودم چون اونی که ازت تو ذهنم ساختم هیچوقت این کار رو باهام نمیکرد.