‏خیلی عادی نشستی، یهو دردی که بارها پذیرفتی قلبتو می‌سوزونه.

با هرکسی قهر بودم بگید آشتیه...

تو ته نور،ته پاکی

من لایق این غم‌ نبودم، کاش هرگز ندیده بودمت.

یه روز از خواب پا میشی، صبحانه‌ت رو میخوری، مسواکت رو میزنی، میری به کارات برسی و دیر یا زود میفهمی که بهش فکر نکردی؛ به اون اتفاق، به اون روز، به اون حرف، به اون آدم.

می‌گم اشکالی نداره ولی بعدش بغض می‌کنم.

اتفاقا سخت بود!
خیلی هم سخت..
هنوز هم هست..
ولی من فرصتی برای فکر کردن به سختیش ندارم..
من باید از اون سخت‌تر باشم..

‏سرتاسر زندگی خلاصه می‌شه تو دووم آوردن. دووم آوردن موقع راه رفتن‌های طولانی، دووم آوردن تو شب قبل امتحان، دووم آوردن تو دقایقی که چند بار زنگ زده‌ای به مامان و جواب نداده، دووم آوردن تو نگه داشتن رژیمت، دووم آوردن تا آخر ماه با حقوقت، دووم آوردن تو حفظ زندگی روزمره و زنده موندن.

یه اتفاقایی تو زندگی هست که
آدمیزاد باید حتما تجربه کنه
تا یه سری چیزا ملکه ذهنش بشه
اینکه همیشه نباید ببخشی
همه نباید باهات راحت باشن
به همه نباید اجازه بدی نظر بدن
و همیشه نباید صد خودتو واسه
آدمی بذاری که حتی صفر خودشو
واست نمی‌ذاره
کاش این اتفاق تو زمان طلایی بیوفته.

با خيليا ميگيم ميخنديم ولي ميدونيم بليط كي چقدر ميارزه

من‌ ادم کینه‌ای نیستم ولی امیدوارم هر حسی بهم دادیو خودت تجربش کنی.

حس میکنم شبا زود بخوابم یه چیزیو از دست میدم

با ادعا از زندگیت میرن بیرون، اونایی که یه روز با التماس واردش شدن.