آدم سِنش که بالا میره
تازه میفهمه باباش چرا زُل میزد به فرش،
یا چرا مامانش تیکه‌های پرتقال رو ریز ریز خُورد میکرد.

‏خداروشکر غم و غصه‌هام انقدر زیاد شده که نمیتونم متمرکز شم رو یکیشون و درست حسابی اذیت شم، وسط فکر کردن به یه مصیبت یهو فکرم میپره رو یه مصیبت دیگه، خدایا خودت ببین وضع شکر کردن ما رو.

تبدیل نشید به آدمی که از خودش و علایقش
و اعتقاداتش میگذره تا یه سری آدما کنارش
بمونن، آدما میرن و میان ولی میرسی به جایی
که میری جلو آیینه و خودتو کلا نمیشناسی.

‏وقتی چیزی اذیتت میکنه حذفش کن ‏مهم نیس چقدر قدیمی ‏مهم نیست چقد خوب.

هم وقتشو داری
هم فرصتش پیش اومده
هم کسی اصلا نمیفهمه
ولی چون اشتباهه از انجام دادنش منصرف میشی
این معنای دقیق اصالته.

00:00

اینکه بیشتر از سِنت درگیر مشکلات بشی،
زندگی اَزت آدمِ ساکت‌ تری میسازه...

"نمی‌دانم دقیقاً چطور توضیح بدهم
اما نه آنقدر ناامیدم که دست از تلاش بردارم و نه آنقدر امیدوار، که بیشتر تلاش کنم."

من
به
پایان
خوش
این
همه
صبر
باور
دارم.

بزرگسالی یعنی از درون پاشیدی ولی در ظاهر حسرت خوشحالی فیکتو بخورن.

بعضی از زخم ها باید بمونن تو وجودت تا مسیر رو دوباره غلط نری.

پوست لبم تموم میشه اما فکر کردن به اون موضوع نه

این «باشه» که میگم تایید حرف تو نیست برای سلامت روان خودمه

مرگ واقعا ترسناکه. کسی که میمیره نمیره که بعد از چند وقت بیاد. نیست! دیگه کلا نیست. لباسش هست، عطرش هست، خاطرات هست ولی هیچ وقت هیچ جا قرار نیست دیگه اثری ازش باشه.

‏یه دردایی هم هست که فقط مال خود خودته، نه میشه گفت نه میشه نوشت نه میشه کمک گرفت، همش میشه فکر و خیال.

«هیچ چیز به سودمندی دوری جستن از جلب توجه مردم و کم سخن گفتن با دیگران و بسیار سخن گفتن با خویش نیست.»

هنر خوشبختی/آرتور شوپنهاور

گاهی حالم از دختر بودن بهم میخوره:)💔