آدما همیشه فکر می‌کنن میشه برگشت
میشه جبران کرد،
میشه معذرت خواست،
میشه توضیح داد،
اما چیزی که آدما بهش فکر نمی‌کنن اینه که هرچیزی یه زمانی داره،
از زمانش که گذشت،
دیگه بود و نبودش فرقی نداره،
وقتی از زمانِ درستِ یه چیزی بگذره،
دیگه هرکاری هم بکنی قابلِ جبران نیست.
آدما همیشه اشتباه می‌کنن…

تو زندگیت فقط به دو نفر اعتماد کن. یکی اونی که تو آینه نگاه میکنی می‌بینیش، یکی اونی که به اسمون نگاه میکنی و نمی‌بینیش.

خیلی
وقته
که
دیره؛
تقریباً
برای
همه‌چی.!

ولش كن

نمی‌دونم این درسته یا نه
ولی عمدتاً اینجوریه که وقتی خوشحالی ،
میری با کسی که دوسش داری حرف میزنی ،
‏ولی وقتی ناراحتی ، میری با کسی که
دوسِت داره حرف میزنی .
و ‏بیچاره اونی که دوسِت داره .

یه فکت هست میگه:
وقتی دلتنگ کسی هستی آدم دیگه‌ای میشی؛
عصبی تر، کلافه تر، تلخ تر، بد اخلاق، سردرگم و...؛
و جالب اینه با آدم های اطرافت هم کاری نداری و برات هیچ اهمیتی ندارن، هیچی خوشحالت نمیکنه و اگر این دلتنگی ادامه پیدا کنه دیگه هیچوقت اون آدم قبلی نمیشی.

‏از یه جایی به بعدم آدم فقط همیشه سعی میکنه که خوب باشه، همیشه هم در حد همون سعی باقی میمونه حالش، با لبخند و بی توضیح.

با هركي خوب بوديم ميديدم بي وفايي

نشدنیه تست کردم هر راهی که یادت بمیره .

انقدر دنبال آدم اشتباه ندویین، آدم درست اصلا فرار نمی‌کنه.

‏یکی از باگ‌های تنهایی اینه که وقتی یه اتفاق قشنگی واست میوفته کسیو نداری واسش تعریف کنی.