نوشته بود: “من تیکه‌های شکسته شده‌ی قلبی رو به هم چسبوندم که من نشکسته بودمش و بعد صاحب همون قلب، قلب خودمو شکوند” و من عمیقا این جمله رو درک میکنم.

و مدام با خودم اینگونه می گویم؛
آسان ساخته نشدی، که به راحتی ویران شوی.

خُوشگليا حيف دكوري

متاسفانه من اول به آدما لطف میکنم ،
بعد شروع میکنم به شناختنشون .
شما ولی اینکارو نکنین .

از لحاظ روحی دلم دعوایی میخواد که وسط دعوا بگه ”حیف که دوست دارم“.

اولش فکر میکنی دوستِ جنس موافق به درد نمیخوره، بعد میبینی دوستِ جنس مخالفم به درد نمیخوره، بعدتر میبینی عشقم به درد نمیخوره و آخر میفهمی آدمیزاد کلا به درد نخوره.

رابطه اگه با شناختن شروع نشه
با شناختن تموم میشه

‏یه دردایی هم هست که فقط مال خود خودته، نه میشه گفت نه میشه نوشت نه میشه کمک گرفت، همش میشه فکر و خیال.

یه روز گوشیتو میندازی یه کنار،استوری ها رو نمی بینی، دیر جواب میدی، نوتیف ها رو خاموش می کنی، چت ها رو باز نمی کنی، توی هر گروهی که هستی دیگه چیزی نمی نویسی، و میفهمی همه این چیزا الکی بوده. زور اضافه میزدی تا با آدمهای بیشتری در ارتباط باشی و میخواستی همه رو راضی نگه داری و بعدش یادت میوفته توی همه ی اون مدت داشتی خودتو به خاطر بقیه از دست میدادی.✨🦋

یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش کافکا درکرانه نوشته:
«‏باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.»

هرچیزی که با اصرار کردن بخواد به دست بیاد،
دیگه تمام لذت و ذوق داشتنشو از دست میده.

ولی بابا کاش بودی
همه چیز قشنگ تر میشد:)...

‏تهِ تهش میفهمی هیچ کی غیر خودت، نمیتونه دستت وبگیره واز رو زمین بلندت کنه

نیازمندی ها؛ حس امنیت

از زندگیم راضیم، لطفا به نبودنت ادامه بده.