هیچوقت منو تو موقعیتی قرار ندید که نشون بدم چقدر میتونم سنگدل و بیخیال همه چی باشم.

‏من آدم به دوش کشیدن رنج آدما نیستم دیگه، قبلا بودما الان نیستم؛ کیرم تو رنجی که تجربه می‌کنی عزیز با من تقسیمش نکن لطفا.

‏حس میکنم افتادم پشت کشو، هم نمیذارم کشو بسته شه هم خودم دارم له میشم.

‏نا امیدم کردی عزیزم، دیالوگایی که زیر دوش تو ذهنم باهات داشتم خیلی جالب‌تر از حرفای خودت بود.

‏چون اَمن و مهربونی همیشه تنها
میمونی، آدما عاشق چیزای مبهم
هستن، دنبال هیجان و تفریح،
اما چون انسان مهربون و امن
همیشه واضحه،
خیلیا نادیدش میگیرن،
حقیقتی تلخ اما واقعی…

‏ببخشید من چشمام ضعیفه، ندیدم چه گهی هستی.

یه شب به خودت میای و میبینی دلت واسم تنگ شده اونموقع بشین گریه کن چون من دیگه نیستم.

دیگه ترجیحم برا رابطه اینه که بگم، به بابا سلام برسون و از مامان بابت غذا تشکر کن.

میگذره و تازه میفهمی چقدر نمی‌ارزید.

گاهی وقتا دلم میخواد کتاب
موردعلاقه کسی باشم، زیر متن‌هام
خط کشیده بشه، آهسته خونده
بشم و با یادداشت‌های جانبی
پر بشم و ازم مراقبت بشه.

و‌ سرانجام کسی خواهد آمد
و با مهربانی هایش به تو نشان
خواهد داد، که تو قبل از دیدنِ او
اصلاً زندگی نکرده‌ای.

<هیچ اتفاقی تو زندگی بی دلیل نیست>

آخه وقتی این رو به روت نشسته میتونی درس بخونی؟😭😭

اینارو با خودم میبرم تا استرسم کم شه
بابام ک همیشه حامی و منبع آرامشم بود توی هر سختی
اونم ی گردنبد ک اتفاقی تو وسایل بابام پیداش کردم:)
الان ب جای استرس باید بغضمو کنترل کنم...

وقتی گوشی دینا ی دقیقه دستم میوفته 😂😂💔

پشتت بودم همیشه
شاید واسه همین نمیدیدی منو