ولش كن

نمی‌دونم این درسته یا نه
ولی عمدتاً اینجوریه که وقتی خوشحالی ،
میری با کسی که دوسش داری حرف میزنی ،
‏ولی وقتی ناراحتی ، میری با کسی که
دوسِت داره حرف میزنی .
و ‏بیچاره اونی که دوسِت داره .

یه فکت هست میگه:
وقتی دلتنگ کسی هستی آدم دیگه‌ای میشی؛
عصبی تر، کلافه تر، تلخ تر، بد اخلاق، سردرگم و...؛
و جالب اینه با آدم های اطرافت هم کاری نداری و برات هیچ اهمیتی ندارن، هیچی خوشحالت نمیکنه و اگر این دلتنگی ادامه پیدا کنه دیگه هیچوقت اون آدم قبلی نمیشی.

‏از یه جایی به بعدم آدم فقط همیشه سعی میکنه که خوب باشه، همیشه هم در حد همون سعی باقی میمونه حالش، با لبخند و بی توضیح.

با هركي خوب بوديم ميديدم بي وفايي

نشدنیه تست کردم هر راهی که یادت بمیره .

انقدر دنبال آدم اشتباه ندویین، آدم درست اصلا فرار نمی‌کنه.

‏یکی از باگ‌های تنهایی اینه که وقتی یه اتفاق قشنگی واست میوفته کسیو نداری واسش تعریف کنی.

دقیقا:)

از ناراحتی گذشته ،
درموردش تمومِ روح‌‌و قلبو وجودم درد میکنه .

نوشته بود:
افرادی که وارد زندگیت می‌کنی، روی سیستم عصبی و سلامتیت اثر می‌ذارن؛ عاقلانه انتخاب کن.

ترسناک ترین بخش وجود من اینه که می‌تونم دنیارو بهت بدم و به همون سرعت ازت پس بگیرم. وفاداری من عمیقه ولی احترامی که برای خودم قائلم عمیق‌تره...