دقیقاً همونجا که نه گیر میدم نه توضیح میدم نه توضیح می‌خوام ظاهراً درکت میکنم مخالفت نمیکنم حسودی نمیکنم دقیقاً همونجا یعنی دیگه برام تموم شدی.

شب ها کوتاه و درد ها بسیارند
روزها بسیار و صبر ها کوتاه است...

من ناکافی نیستم معمولا یکم زیادیم.

کجا میتونم آروم بگیرم جز بغلِ تو ؟

من نمیارم به روم‌ ولی دلم تنگه.

به خودت چیزی‌نمیگم ولی راجبت قلبم‌ درد میگیره.

هیچی دردناک تر از این نیست که توی عکس خانوادگیتون یکی باشه که دیگه هیچوقت برنمیگرده خونه...

:)💔

تو همیشه داری پیشم برا برگشت بلیط.

زورمون به این فاصله میرسه٫قول میدم:)

تقریبا میشه گفت علاقمو نسبت به همه چی از دست دادم.

روابط موفق هیچ‌ رازی ندارن، فقط پسر تو اون رابطه حسش جدی و زیاده.

من اصلا بخشیدن رو بلد نیستم، چرا باید منی رو اذیت کنی که این همه برات توضیح دادم دقیقا چی اذیتم میکنه؟ آفرین چون اهمیت نمیدی، پس منم همینطور.

من از کارهایی که میکنید ناراحت نمیشم فقط علاقه‌ام رو روز به روز نسبت بهتون از دست میدم.

فکر میکنم یکی از ظالمانه‌ترین تجربه‌های هر آدمی، تجربه‌ی‌ کور شدن یه ذوق خیلی عمیقه، یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک میشه.

هیچ آدمی مثل حرفاش نیست

موو آنی در کار نیست٫دستت مال هرکی باشه چشمت دنبال منه.

یه روزی که دیگه برات مهم نیست، همه‌ چیز درست می‌شه.

آدمیزاد تو یه سنی، یه قبر می‌کنه،
آرزوهاشو می‌ریزه توش و می‌شینه
به نگاه کردن. باور کنید حال
سوگواری‌ام نداره. بهت‌زده به مرگ
آرزوهاش زل می‌زنه. گیج و منگ.
می‌دونه هم که دیگه نمی‌شه.
به قول فروغ؛ «چه می‌شود کرد؟
مگر می‌شود دنیا را پاره کرد
و از تویش خوشبختی درآورد؟
همین است که هست.»

«احساس می‌کنم همیشه همه‌چیز برای من خیلی بیشتر از دیگران طول می‌کشه و زمان می‌بره؛ گذشتن، دلبستن، عاشق شدن، عادت کردن، رشد کردن، رها کردن، قبول کردن، تصمیم‌گرفتن؛ فراموش کردن، فراموش کردن، فراموش کردن.
و وقتی می‌بینم برای اون‌ها این‌طور نیست، برام سخت و رنج آوره.»

هیچ چیز کمک نمی‌کند، یا خودم
به دادِ خود می‌رسم یا دیگر تمام‌ شده‌ام.