بیا بریم، یه جایی توی سیاهی مردمک‌هات اون نقطه‌ی کور رو پیدا کنیم؛ همون‌جایی که همه‌چیز قاطی میشه، مثل شکلات داغِ تابستون و هندونه‌ی وسط زمستون، بهشتی که توش کسی بهمون گیر نمیده.

وقتی موهات جلوتر از من تکون می‌خوره و میاد روی صورتم، قلقلکم میده، انگار همین چیزای کوچیک باعث میشه فردای من از همین الانم سریعتر بهم نزدیک بشه و زودتر شروع شه.
من هیچ‌وقت ولت نمی‌کنم.. توام همین حس رو داری، مگه نه؟ با این‌حال، ما هرچقدر هم بخوایم، هیچوقت نمی‌تونیم واقعا ”ما“ بشیم.

میدونی فرق بین زندگی ابدی و یه خواب ابدی چیه؟ حتی وقتی مچ پاهام از بس دویدم و زمین خوردم درد می‌کنه و سعی میکنم خودمو نگه دارم، بازم رویاها بدون هیچ تردیدی دوباره به دنیا میان، انگار هیچ چیز نمیتونه جلوشونو بگیره.

من هیچوقت ولت نمی‌کنم.. تو هم همین حس رو داری، نه؟ ولی بازم همون حس عجیبه هست که یه مرزی وجود داره و اون‌طرفش ما هرگز نمی‌تونیم کامل به هم برسیم. با این حال، من ما رو از دست نمیدم، نمیذارم از بین بریم.. تو هم قراره همیشه همین حس رو داشته باشی، درسته؟

نمیدونستم یک روز قراره دلم برای انهایپن تنگ بشه.

ای کاش اینجوری نمیشد.

🐈 : (plays 0+0 - hanroro) why do i like this song so much? it's good! the lyrics are good. the lyrics are what i want to say to engene.

“people are more scary than ghosts. Do you get it? So, always be careful of people. Give love, but always be on guard. Do you get it? You need to be a good adult so that you can be a good person for your future children. People always have to live by giving. That's what I'm going to do”

خیلی نازن :(

کیوتی بوی :(

خب چرا امیدواری میدید🫩