پسر کوچولو با پاهای کوچکش بر روی برف می دوید و برف گرومپ گرومپ صدا می کرد.
پسر کوچولو می دوید، اما چرا؟
به کجا می رسید؟
نه خبر از منزل داشت نه از مقصد
تنها، می رفت.
پسرک دوید و دوید تا به درختی رسید.
درخت شاخه طویلش را دراز کرد و پسرک را با گرفتن کلاه ژاکتش، متوقف کرد.
پسرک ناگهان هراسان به پشت نگاهی انداخت؛ چرا می بایست در هوا معلق باشد؟ چرا کلاهش بر روی هوا در حال پرواز بود؟
گویی چیزی کلاهش را سفت گرفته بود.
پسرک دست و پا می زد تا از هوا فرار کند.
صدای تقی آمد و ناگهان پسرک با صورت به سمت برف ها سقوط کرد.
سرپا شد و سرش را به چپ و راست تکان تکان داد تا دانه های پشمکی سفید از روی موهای پر کلاغی اش به روی زمین فرود بیایند.
پسر کوچولو دویدن را از سر، آغاز کرد.
دوید و دوید تا در هوای سفید یخی غرق شود.
پسر کوچولو می دوید؛
به یاد قندیل های روی پشت بام خانه مادر بزرگ،
به یاد شال گردن قرمز مادرش،
به یاد فرشته های برفی،
به یاد آدم برفی ای که جای دماغ هویجی، دماغی فلفلی بر صورت داشت.

صدای گرومپ گرومپ دیگر شنیده نمی شد.
پاهای پسرک ایستاده بودند؟
اما چرا؟
چطور ممکن است، او عاشق بود..!
اما عاشق چه بود؟
تنها دانسته این بود که او عاشق است.
پسر کوچولو هیچ‌گاه راجب معشوقه ش سخنی بر لب نیاورده بود.
برف ها دیگر پشمکی و مرواریدی رنگ نبودند.
برف ها قرمز بودند.
سرخی به رنگ شال گردن مادر
سرخی به رنگ پشت بام مادر بزرگ
سرخی به رنگ دماغ فلفلی آدم برفی

سرخی به رنگ خون

چشمه ی فلفلی رنگ با دانه های سپید آمیخته می شد،
الیاف سرخ شال گردن با مروارید ها آمیخته می شد،
سرخ با سپید آمیخته می شد.
سپید تمنا می کرد
التماس پسرک بی تحرک، می کرد؛
سرخی اتمام نداشت.
سرخ فلفلی تا زمانی که تمام گیتیِ یخی را در بر نگیرد، نمی میرد.
پسرک بی جان شده بود و سفیدی، قرمز.
شاید پسرک خیلی هم خوشحال نبود؟!
شاید پسرک درخت را می دید؛
اگر که عنکبوتی در گلویش لانه نکرده بود
شاید سرخی ای وجود نمی داشت،
اگر که عنکبوتی درون طفل نبود.

شاید معشوقه پسر برف نبود
شاید معشوقه پسر سرخ کردن برف بود.

دیگر صدای گرومپ گرومپ نمی آمد..
#یوزوکی