آن چه رفت از عشقِ او برما مپرس

تو چه دانی از درد ما؟

شاید خاک تورا پنهان کرده باشد اما دلم همیشه تورا میبیند.

هنر هیچوقت از خوشحالی نمی‌آید.

شاید قدرت واقعی همین باشد؛ این‌که بدانی دنیا چقدر می‌تواند بی‌رحم باشد، آدم‌ها چقدر می‌توانند غریبه شوند، و بااین‌حال، هنوز بتوانی با آرامش به موسیقی گوش بدهی.

چیزی نیست که بشود با قرص و آمپول و نمی‌دانم قدم‌زدن کنار خیابان یا روشن کردن یکی دو سیگار کاریش کرد. این جا، باور کنید، من گاهی دیگر انگار نمی‌توانم نفس بکشم.

رفتی و پشت سرت گریه فراوان کردم
شبِ مهتاب هوای غم باران کردم
نیمه شب بود که با موی پریشان رفتی
دل به موی تو گره بسته، پریشان کردم
رفتی و همسفرت شد دل دیوانه ی من
هر چه پل پشت سرش، یکسره ویران کردم
خیره دنبال قدمهای رهت این همه سال
پرسه ها بی تو در این کوچه خیابان کردم
خانه زندان من و زندگیم حبس ابد
روز و شب یاد تو را مونسِ زندان کردم
حال از دل بگذر بی تو شبی تنها نیست
چون خیالات تو را جای تو مهمان کردم.
- امیر ابوالفضل عباسیان.