درنهایت فقط ماه می‌داند چه بر شب هایمان گذشت.

به واژه ها احتیاجی ندیدم
من تورا با تپش های قلبم سرودم.

آن چه رفت از عشقِ او برما مپرس

تو چه دانی از درد ما؟

شاید خاک تورا پنهان کرده باشد اما دلم همیشه تورا میبیند.

هنر هیچوقت از خوشحالی نمی‌آید.

شاید قدرت واقعی همین باشد؛ این‌که بدانی دنیا چقدر می‌تواند بی‌رحم باشد، آدم‌ها چقدر می‌توانند غریبه شوند، و بااین‌حال، هنوز بتوانی با آرامش به موسیقی گوش بدهی.

چیزی نیست که بشود با قرص و آمپول و نمی‌دانم قدم‌زدن کنار خیابان یا روشن کردن یکی دو سیگار کاریش کرد. این جا، باور کنید، من گاهی دیگر انگار نمی‌توانم نفس بکشم.