قلبش، بی‌آنکه مرگی رسمی را اعلام کند، پیش از تن، مُرده بود. دیگر هیچ‌چیز مهم نبود.

زمان میگذرد، از ما فقط خاطره باقی می ماند.

«چشمانِ فلان رنگ و پول آنچنان و قد بلند را بگذاریم کنار، با صدایش آرام میشوی؟»

گر نیمه شبی مست در آغوش من افتد
چندان به لبش بوسه زنم از سخن افتد.

نپرس چرا انقدر مشغول شده ام،
خدا میداند اگر زمانی خلوت باشم آنقد فکر از سر من میگذرد، گذشته حال اینده همه اینها من را از پا در می‌اورند.

درنهایت فقط ماه می‌داند چه بر شب هایمان گذشت.

به واژه ها احتیاجی ندیدم
من تورا با تپش های قلبم سرودم.

آن چه رفت از عشقِ او برما مپرس