انسان میان جبر جهان و آزادی اندیشه ایستاده.
نه کاملاً آزاد است، نه کاملاً مقید.
اما همین ناتمامی، سرچشمه معناست.
فلسفه، تلاشی‌ست برای فهم این میان‌بودگی؛
برای یافتن نور، در تاریکیِ دانسته‌ها.

انسان، موجودی‌ست میان رؤیا و منطق؛
مدام در تلاش است تا از دل بی‌نظمیِ جهان، نظمی بیرون بکشد که آرامش بدهد، اما حقیقت شاید هرگز آرامش نداشته باشد.
فکر می‌کند تا بفهمد، ولی هرچه بیشتر می‌فهمد، بیشتر در می‌یابد که دانایی‌اش محدود است.

ما نه برای رسیدن، بلکه برای پرسیدن آفریده شده‌ایم.
و شاید فلسفه، فقط زمزمه‌ای‌ست در تاریکی، که نگذارد در سکوت مطلق گم شویم.

«هیچ‌چیز پوچ‌تر از امید به زندگی در جهانی پوچ نیست، مگر آن‌که خود، معنا را بسازی.»

-البرکامو | افسانه سیزیف

«کسی که چراییِ زندگی را دریابد، با هر چگونه‌ای خواهد ساخت.»
-فردریش نیچه | چنین گفت زرتشت

تا که خلوت میکنم با خود؛ صدایم می کنند!
بعد، از دنیای خود کم کم جدایم می کنند!

«گوشه گیری» انتخابی شخصی و خودخواسته ست
پس چه اصراری به ترک انزوایم می کنند!

مثل آتش های تفریحم که بعد از سوختن،
اغلبِ مردم به حال خود رهایم می کنند!

«ای بمیری! لعنتی! کُشتی مرا با شعرهات»
مردم این شهر اینگونه دعایم میکنند!

احتمالاً نسبتی نزدیک دارم با «خدا»
مردم اغلب وقت تنهایی صدایم میکنند!

مثل خودکاری که روی پیشخوان بانک هاست
با غل و زنجیر پایم جابجایم میکنند!

#اصغرعظیمی_مهر