دریاچه‌ خونین می‌درخشید، بی‌صدا و رازآلود. بر سطح آن، قوی سفید مانند نوری ناگهانی در دل شب به حرکت درآمد، با بال‌های درخشان که پر از آرامش و عظمت بودند. هر پَر از او، همچون بیتی از شعری گمشده بر آب سروده می‌شد، در حالی که دریاچه با رنگ خونین خود در سکوت نشسته بود. در آن لحظه، انگار زمین و آسمان همزمان نفس کشیدند. چشمانش که در عمق درد و زیبایی غوطه‌ور بودند، به دریاچه نگاه می‌کردند، گویی که روحش در آن آب جاری بود. قو با هر حرکتش، داستانی از شجاعت و زیبایی روایت می‌کرد؛ داستانی که در آن خون و نور با هم رقص می‌کردند. در دل این تضاد، جایی بود برای امید و رهایی، جایی که حتی در خونین‌ترین دریاچه‌ها می‌توان زیبایی را یافت.

و زمان، آرام از میان انگشتانم می‌لغزد…
چشم‌هایم را می‌بندم، و دنیا در پس پرده‌ای از خاطرات محو می‌شود. لحظاتی که چون غبار در نور طلایی غروب می‌رقصند، نجواهایی که در سکوت شب جا مانده‌اند، لمس‌هایی که هرگز فراموش نمی‌شوند. در هر ضرباهنگ، تکه‌ای از روحم به گذشته بازمی‌گردد، به جایی که هنوز همه چیز بوی رؤیا می‌داد، به جایی که هنوز امید، چون پرنده‌ای سبک‌بال، بر شانه‌هایم نشسته بود.
زمان همیشه بی‌رحم‌تر از آن بود که انتظارش را داشتم. آرام آمد، بی‌صدا مرا در آغوش گرفت، و سپس، بی‌آنکه خداحافظی کند، رهایم کرد. اما در میان همه این گذرها، در میان هر وداع و هر طلوع، چیزی باقی ماند—نجوایی در گوش باد، حسی گمشده در اعماق قلب، و امیدی که هنوز، در میان نُت‌های یک ملودی جاودانه، زنده است…

در میان امواج آرام موسیقی، روح من در سکوتی عمیق غرق می‌شود. نُت‌های اول، همچون قطرات باران بر سطح دریا، آرام و نرم فرود می‌آیند، و زمان، بی‌صدا در پس‌زمینه محو می‌شود. انگار در دل شب، زیر آسمانی پرستاره، روی جاده‌ای بی‌انتها قدم برمی‌دارم؛ جاده‌ای که هر قدم، مرا به نقطه‌ای ناشناخته و درعین‌حال آشنا نزدیک‌تر می‌کند.
هر نُت که پیش می‌رود، قلبم تندتر می‌زند. جهان اطراف در تپش موسیقی شکل می‌گیرد، کوه‌ها از دل مه بیرون می‌آیند، باد در میان درختان زمزمه می‌کند، و نور ماه بر سطح دریا می‌رقصد. گویی در میانه‌ی یک رؤیا گم شده‌ام؛ رؤیایی که مرا به چیزی عظیم‌تر از خودم پیوند می‌دهد، جایی که مرز بین گذشته و آینده محو می‌شود.
و ناگهان... اوج موسیقی از راه می‌رسد. احساسی آشنا و غریب درونم شعله‌ور می‌شود، شبیه پرواز، شبیه رسیدن، شبیه آن لحظه‌ای که می‌دانی سرنوشت تو را به جایی می‌برد که همیشه در رویاهایت لمس کرده‌ای.
سپس، موسیقی آرام می‌گیرد. مثل موجی که پس از طغیان، به ساحل بازمی‌گردد. چشمانم را می‌بندم و در آخرین نُت‌ها، خودم را در میان نور، در آغوش سکوت، رها می‌کنم…

تلخ ترین صحنه را در چشم های کسی دیدم که پس از مهربان بودن های طولانی تصمیم گرفته بود که تا همیشه منطقی بماند..

در گوشه‌ای از خاطرات، جایی که غبار زمان هم جرأت ندارد قدم بگذارد، نام تو هنوز با طراوتِ نخستین نجواها زمزمه می‌شود. بارانِ شب‌های بی‌قراری، هنوز ردّ انگشتانت را بر شیشه‌ی روحم نقاشی می‌کند، و در هر طلوع، انعکاس خنده‌ات را میان پرده‌های نور می‌بینم.

عشق تو زخمی نبود که کهنه شود، گلی بود که حتی در زمستانِ جدایی هم شکفتن را فراموش نکرد. عطرش در واژه‌هایم ماند، در نفس‌هایم، در نگاه‌هایی که به آسمان می‌دوزم به امید نشانی از تو.

گاهی گمان می‌کنم، این جهان نقشه‌ای دارد که ما را در هزار توی لحظه‌ها گم کند، اما مگر می‌شود تو را گم کرد؟ تو جاری شدی در رگ‌های رویاهایم، در نجواهای شبانه‌ی باد، در موسیقی که بی‌اختیار به لبانم می‌نشیند.

فراموشی؟ چه واژه‌ی غریبی‌ست! عشق ما نه بر دیوار زمان نوشته شد، نه در خطوط ناپایدار روزمرگی؛ که در تار و پود هستی‌ام ریشه دواند. تو را فراموش کردن، یعنی خودم را از یاد ببرم، یعنی جهان بی‌معنا شود، یعنی نفس‌هایم بوی زندگی ندهند.

و من هنوز، در هر عبورِ عابری ناشناس، در هر عطرِ گلی که بی‌هوا در خیابان‌های خلوت می‌پیچد، در هر آوای دوردستی که از پنجره‌ی شب می‌گذرد، حضورت را حس می‌کنم. تو رفته‌ای، اما عشق تو هرگز...