نه زخمِ خنجر به جانم نشست،
نه فریادی از لب‌هایم گریخت...
این دل بود که هر شب شکست
و هیچ‌کس,نفهمید!

هرموقع قهر بود بهش بگو:

گفتم که دلم رفت ز چشمانِ تو
افتاده‌ام از حال، به دامانِ تو
یک بوسه گرفتی و نمی‌دانی که
این دل شده از عشق، پریشانِ تو!

تو چنان شجاع و ساکتی که فراموش کردم توهم درد میکشی؛
به مادرش گفت.

تنهایی، تنها میراثی بود که زندگی برایش به جا گذاشت.
نه دستی برای گرفتن داشت، نه نگاهی برای یافتن.
در هیاهوی دنیا، صدای گام‌هایش گم شد و نامش در سکوتِ روزگار محو.
شب‌ها، ستاره‌ها یگانه همدمش بودند و روزها، سایه‌اش تنها شاهد عبورش.
او آمد، زیست، و در نهایت،
بی‌آنکه دیده شود، در دلِ غروب گم شد.

دیگه ستاره‌ها رو نمی‌شمرم…
نه به خاطر این‌که آسمون ابریه،
به خاطر این‌که چشم‌هام دنبال هیچ چیزی برای برق زدن نمی‌گرده.
و اینو تو از من گرفتی.

ولی من هم مثل "تو" خستم