دیگر از زلف سیاهت گله ای نیست برو
یا اگر هست مرا حوصله ای نیست برو

خسته از مکر برادر منِ افتاده به چاه
یوسف بخت مرا "قافله ای" نیست برو

بخت من خواب شد و در پی خوابم دیدم
بر لب تازه عروسم "بله ای" نیست برو

من دلم پیش کسی آنور دنیا گیر است
گرچه تا منزل تو "فاصله ای" نیست برو

هر مسافر برسد قلب مرا می شکند
در نمازمن اگر "نافله ای "نیست  برو

از  ازل  گفت خدا  زاده ی تنها شدنی
همه رفتند؛ تو هم مسئله ای نیست برو

من و معشوقِ خیالم همه شب درجنگیم
دیگر از زلف سیاهت گله ای نیست برو

#احمدجم

نه زخمِ خنجر به جانم نشست،
نه فریادی از لب‌هایم گریخت...
این دل بود که هر شب شکست
و هیچ‌کس,نفهمید!

هرموقع قهر بود بهش بگو:

گفتم که دلم رفت ز چشمانِ تو
افتاده‌ام از حال، به دامانِ تو
یک بوسه گرفتی و نمی‌دانی که
این دل شده از عشق، پریشانِ تو!

تو چنان شجاع و ساکتی که فراموش کردم توهم درد میکشی؛
به مادرش گفت.

تنهایی، تنها میراثی بود که زندگی برایش به جا گذاشت.
نه دستی برای گرفتن داشت، نه نگاهی برای یافتن.
در هیاهوی دنیا، صدای گام‌هایش گم شد و نامش در سکوتِ روزگار محو.
شب‌ها، ستاره‌ها یگانه همدمش بودند و روزها، سایه‌اش تنها شاهد عبورش.
او آمد، زیست، و در نهایت،
بی‌آنکه دیده شود، در دلِ غروب گم شد.

دیگه ستاره‌ها رو نمی‌شمرم…
نه به خاطر این‌که آسمون ابریه،
به خاطر این‌که چشم‌هام دنبال هیچ چیزی برای برق زدن نمی‌گرده.
و اینو تو از من گرفتی.

ولی من هم مثل "تو" خستم