دنیا این روزها شبیه یه فیلم تکراریه که حتی حوصله‌ی رد کردنشم نداری. همه چی یا مصنوعیه یا خسته‌کننده، آدما عجیب دور شدن، حرفا بی‌معنا شدن و هیچ‌کس حوصله‌ی شنیدن نداره. انگار یه خواب طولانیه که بیدار نمی‌شی، فقط هر روز با چشمای باز، یه‌ذره بیشتر فرسوده می‌شی... بی‌دلیل، بی‌صدا، بی‌فریاد.

نمیدانم،فعلا منتظرم چایی دم بکشد بعد نگاهی به دنیا می اندازم.

قشنگترین بیکلامی که شنیدم.