هیچ‌کس واقعاً نمی‌فهمد از کجای مسیر شروع به خاموش شدن کردی. فقط یک‌روز می‌فهمی دیگر چیزی شگفت‌زده‌ات نمی‌کند، حرفی خوشحالت نمی‌کند، و آینه هم تو را غریبه نگاه می‌کند. بعد می‌گردی دنبال مقصر، غافل از اینکه خاموشی، آهسته‌تر از آن می‌رسد که دیده شود، اما دقیق‌تر از آن که اشتباه گرفته شود.

دنیا این روزها شبیه یه فیلم تکراریه که حتی حوصله‌ی رد کردنشم نداری. همه چی یا مصنوعیه یا خسته‌کننده، آدما عجیب دور شدن، حرفا بی‌معنا شدن و هیچ‌کس حوصله‌ی شنیدن نداره. انگار یه خواب طولانیه که بیدار نمی‌شی، فقط هر روز با چشمای باز، یه‌ذره بیشتر فرسوده می‌شی... بی‌دلیل، بی‌صدا، بی‌فریاد.

نمیدانم،فعلا منتظرم چایی دم بکشد بعد نگاهی به دنیا می اندازم.

قشنگترین بیکلامی که شنیدم.