اتفاقی که به آن میخندیدم
حال دارد مرا میکشد...
-لئو تولستوی

"ما همان چیزی می‌شویم که از آن متنفر بودیم."
— فریدریش نیچه

"بزرگ‌ترین تراژدی زندگی، مرگ نیست، بلکه چیزی است که درون ما می‌میرد در حالی که هنوز زنده‌ایم."
— نورمن کازینز

اتاقش مثل حصاری مقدس بود، جایی که هیچ‌کس اجازه نداشت وارد شود، جایی که بوی کاغذهای کهنه و چوب کهنه‌ی سازش در هوا می‌پیچید. شب‌ها کنار پنجره می‌نشست، انگشتانش میان سیم‌های ساز سرگردان، و نگاهش به چراغ‌های دوردست، که هیچ‌کدام به اندازه‌ی چراغ کم‌نور اتاقش دلنشین نبودند.
تمام حرف‌های نگفته‌اش را روی کاغذ می‌ریخت، کلماتی که اگر به زبان می‌آمدند، شاید دنیا را ویران می‌کردند. بیرون، شهر زنده بود، خیابان‌ها پر از هیاهو، اما او میان دیوارهایش در دنیای خودش غرق می‌شد. کسی نمی‌فهمید چرا این‌همه از رفتن امتناع می‌کرد، چرا همیشه به جای آغوش‌های زنده، به عطر کتاب‌ها و نت‌های قدیمی پناه می‌برد.
گاهی فکر می‌کرد شاید اگر در را باز کند، کسی انتظارش را بکشد، اما حقیقت این بود که هیچ‌کس منتظرش نبود. پس دوباره در را می‌بست، سایه‌ی تنهاییش را روی دیوار تماشا می‌کرد و در خلوت اتاقش، با عشق‌های نزیسته‌اش زندگی می‌کرد.

نیستی و نوشته هایم صاحبی ندارند؛

هر بار که لبخند روی لبانش می‌نشیند، سایه‌ای سرد از گذشته بر شانه‌هایش سنگینی می‌کند. گویی شادی برای او لحظه‌ای گذراست، سرابی که هر بار نزدیک‌تر می‌شود، محو می‌گردد.
چشم‌هایش از اشک‌های پنهانی خسته‌اند، اشک‌هایی که پشت پلک‌هایش صف کشیده‌اند اما فرصتی برای رهایی نمی‌یابند. او به آسمان نگاه می‌کند، اما ستاره‌ها برای او نمی‌درخشند.
هر بار که می‌خواهد دوباره از نو آغاز کند، گذشته همچون طنابی نامرئی دور قلبش پیچیده می‌شود. لبخند می‌زند، اما آن لبخند چیزی جز تکه‌ای شکسته از یک رؤیا نیست.
زندگی برای او تکرار مداوم همین چرخه است: امید، تلاش، شکست، غم. انگار که شادی از ابتدا برای او خلق نشده است. انگار که او تنها برای گریستن به این دنیا آمده است.

خوبم اما...
اگر فکر کنم گریه ام خواهد گرفت؛
«کنار درخت زیتون»

می دانم که تصمیم درستی گرفته ام اما کاش تصمیم درست این نبود!
«صد سال تنهایی»

"اما در آن لحظه دریافت که هیچ‌چیز وحشتناک‌تر از تردید و ناتوانی نیست. هیچ‌چیز دردناک‌تر از این نیست که بدانی باید کاری را انجام دهی اما حتی قدمی هم نمی‌توانی برداری."
«جنایات و مکافات- فئودور داستایوفسکی»

"پسری که بودم، در آن شب، میان شعله‌های آتش سوخت و از بین رفت. دیگر هیچ‌چیز همان نخواهد شد."

«شب- الی ویزل»