زنده ها تو شهر بودن اما،زندگی هاشون ادامه نداشت

گیریم خنجر حرف تو بر پهلوی باور ها نشست ، نوش دارویی، شرابی ، شیونی ... شعری به کارش میکنیم .دل که چرکین شد چکارش میکنیم !؟

باید یک دستورالعملی برای این زندگی وجود می‌داشت، مگر چقدر طولانی‌ست که انقدر زمین بخوریم و با زانوان زخمی و صورت خیس از گریه، دوباره به راه بیوفتیم؟

گر بر فلکم دست بدی چو یزدان
برداشتمی من این فلک را ز میان

در آغوشم بگیر و نجاتم بده؛
قاتلی به دنبال من است،گاه به گاه در آیینه میبینمش!