ما ترک سر بگفتیم، تا دردسر نباشد
غیر از خیال جانان، در جان و سر نباشد

در روی هر سپیدی، خالی سیاه دیدم
بالاتر از سیاهی، رنگی دگر نباشد

اگر از تاریکی هایم بگویم
باز هم همانند یک‌خورشید درخشان مرا مینگری؟

ببین اگه اینروزا بهت بی توجهی میکنم برات وقت صرف نمیکنم و باهات حرف نمیزنم من واقعا ازت معذرت میخوام من هنوزم دوست دارم ولی اینروزا من حتی با خودم هم غریبم خودم رو هم نمیشناسم اینروزا عجیب سرد و تاریک میگذره خودم با خودم درخودم میجنگم

وقتی آنلاینه ولی سین نمیکنه مثل مولانا
بهش بگو:
«دل من ببردی به کجا سپردی!؟
نه جوابگویی، نه دهی رهایی!»

زنده ها تو شهر بودن اما،زندگی هاشون ادامه نداشت

گیریم خنجر حرف تو بر پهلوی باور ها نشست ، نوش دارویی، شرابی ، شیونی ... شعری به کارش میکنیم .دل که چرکین شد چکارش میکنیم !؟

باید یک دستورالعملی برای این زندگی وجود می‌داشت، مگر چقدر طولانی‌ست که انقدر زمین بخوریم و با زانوان زخمی و صورت خیس از گریه، دوباره به راه بیوفتیم؟