غمگین نیستم، زندگی ام را می‌گذرانم کار می‌کنم درس می‌خوانم...
اما اگر حالم را بپرسی و اگر اینجا بودی ساعت ها برایت می‌گریستم...

#دوشیزه_سادات

می‌گفت: تو از خودت خیلی توقع داری،
و دلیل استرس بیش از حدت همین است!
توقع داری همیشه همه چیز را به عالی ترین شکل انجام بدهی،
و وقتی اینطور نمیشه از خودت بیزار میشی.
در چشمانم نگاه کرد و ادامه داد:
تو یک آدم معمولی هستی
نه خیلی باهوش نه خیلی بی عرضه!
آدم‌های معمولی یک روز قوی ان یک روز ضعیف، یک روز همه چیز را خوب پیش میبرن و یک روز همه چیز را خراب می کنند و این طبیعی است.
هوای خودت را داشته باش.
چون اولین بار است که داری زندگی را تجربه میکنی...!

ولی خب ای کاش میشد بی‌خیال بود اما نمی‌شود ناممکن است...

در رگ رگ اش بجای خون، اضطراب‌ و نگرانی جریان داشت...!

#دوشیزه_سادات

بخاطر اینکه استرسم کم بشه بعد سالها روی آوردم به گیم زدن ( Call of Duty )
برعلاوه اینکه استرسم کم نشد دو چند هم شد
و حالا شدم یک آدم استرسی و معتاد به گیم...!
(برای شما هم پیشنهاد می‌کنم کشتن کشتن مزه میده)

چون می‌گذره غمی نیست،
اما تا بگذره هم درد کمی نیست.

وقتی این ویدیو ها را دیدم تمامی صحنه های رمان مثل یک فیلم از نظرم گذشت...🥲🖤

قشنگی پشت قشنگی... 🖤

🖤...

با دیدن اینها دلم شد همین حالا بروم بخوانم اش💘😭

قشنگی این عکس با این متن دو چند شد.💘

‌
سلام علیکم بانو سادات عزیز
امیدوارم روزگارتان به آرامش بگذرد و تنتان در صحت کامل باشد.

باورم نمی‌شد؛ با این‌که کانال‌تان پیش چشمم بود، مدتی از دیدنم پنهان مانده بود.

امشب اما، حقیقتی زیبا برایم آشکار شد؛
این‌که نویسنده‌ی رمان دلنشینی که مرا تا نیمه‌های شب بیدار نگه داشت، امیره‌القلوب، خودِ شما بودید.
راستش مدت‌ها در پیِ یافتن نویسنده‌ی این اثر بودم.
بعد از رمان قلب رویین، این دومین رمانی بود که خواندم؛

رمانی سرشار از احساس، آمیخته با واژه‌هایی زنده، نثری روان و ادبیاتی که آرام‌آرام در دل می‌نشیند و ریشه می‌دواند.
در دو روز تمامش کردم، اما اثرش هنوز با من است.
آن‌قدر دل‌نشین بود که خواب از چشمم می‌گریخت و کتاب از دستم نمی‌افتاد.

هرچند این روزها سهم رمان در مطالعه‌ام کمتر شده و بیشتر به کتاب‌های دیگر پناه برده‌ام،
اما قلم شما مرا دوباره به دنیای داستان بازگرداند..

دنیایی که سال‌ها بود از آن فاصله گرفته بودم.
برای شما، موفقیت‌های پی‌درپی آرزو دارم؛
قلمی همیشه رسا،
راهی روشن،

و دلی سبک که از سنگینی ناگفته‌ها خالی باشد.
خواستم نظر دلم را با شما شریک بسازم؛
چون باور دارم حرفی که از دل بگذرد،
نباید در دل بماند.

با مهر و احترام
آوایِ‌گم‌نام...