من وقتی ویو و بازدید این متنم را دیدم اصلاً هم تعجب نکردم

فقط من:😐

و ما فراموش می‌شویم
مثل تمام زمستان‌هایی که برف نبارید‌..

به شادی مردم اعتماد مکن برف
تا می‌باری نعمتی
چون بنشینی به لعنتشان دچاری
آخر ببین چه جهان بدی‌است
آفتاب را داور تو قرار داده‌اند
و تو با پایی لرزان به زمین می‌نشینی
پیداست که می‌شکنی برف
آب شو..
آب شو موسیقی منجمد
و بیا و ببین رنج را تو کشیدی
به نام بهار تمام می‌شود.

•شمس لنگرودی

می‌خواهم از خود بگریزم بروم خیلی دور، مثلاً بروم در سیبریه، در خانه‌های چوبین زیر درخت‌های کاج، آسمان خاکستری، برف، برف انبوه میان موجیک‌ها، بروم زندگانی خودم را از سر بگیرم...
یک جایی بروم که کسی مرا نشناسد،
کسی زبان من را نداند.

زنده به گور
-صادق هدایت-

چه کسی در رخصتی هم رخصت نیست؟
من من من من من من من من من من من.

‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌
‏اگر می‌خواهی چیزی را برایم بگویی مستقیم بگو
‏من حوصلهٔ تحلیل رفتارت را ندارم .
 

میدانم
من و تو هیچ‌گاه هم عقیده نبودیم.
میدانم،
رنگ چشمانمان فرق دارد
و خورشید در جغرافیای شهر تو
گرم‌تر است!
اما مهم نیست.
بیا و تمام این‌ها را از یاد ببریم.
دستانت را در دستانم بگذار!
می‌خواهم تنها چند قدم،
میان مردم این شهر،
میان شلوغی خیابان‌ها،
تو را داشته باشم...

الله هیچ مؤمن مسلمان را اینگونه بی آبرو نکند
اینکه در این یخ بندان دختری نزد پسری بیفتد (بلخشد) و یا هم پسری نزد دختری
وای که آبرو نمی‌ماند....

-ای ستاره، ای کنج آرزوهای من،
چه اقبال تیره‌ای داریم ما...
سقوط ما به دست فلک بود و صعود ما به دست سرنوشت...
حال در فرومایه ترین قسمت این خاک خفته‌ایم.
ستاره جان،
خبر مرگ را داشتی؟
می‌دانستی در این حوالی کمین کرده است؟!
او اینجا بود و ما در پی نیک‌بختیِ خود...
فلک گویی معشوقه ی سرخ‌چشم ماست...
شُر شُر اشک می‌ریزد.
ستاره ی تاریک من،
با فلک سرّی داشتی؟ او نیز صید این چشمان آسمانی‌ست؟
با من بگو...
از شبگیری بگو که فلک دل داد به تو...
آه ستاره! خاک من و تو یکی‌ست.
چه اقبال بلندی دارم و بی‌خبرم... تیره نیست، تاریک نیست، با تو هیچ در این قلب، مرده نیست!

«دختر جان؛ اینقدر ناله و گریه نکن گوش بسپار؛ رفته.
هیچ چیز عوض نشده و نخواهد شد؛ تنها گذر زمان حسرت چیزی تمام نشده را با غبار پشیمانی بر روی دلت نقش میبندد»

جمع همسایگی اهل قلم🤍🦢🌱

خلأ میانِ «دست» و «زبانش» بود تا پٌر اندر با جرقِه لرزان نوِشت.
_هوسی ابراهیمی
https://t.me/Ibra721

گر واژه‌ها زیباست، تو خالق آنی!
_نرگس علیزاده
https://t.me/Writer_Narges939

هر واژه، قطره‌ایست از وجودم؛ که از دل بر می‌چکد و جان می‌نویسد.
_بـانـو شـیـرزاد
https://t.me/+n59XJYh8ZtFkYTk1

می‌توانیم و می‌رسیم چه شعر چه داستان، اما شعر بحث جدا دارد!
_روحینا طاهری
https://t.me/R_poem_123

در من هنوز شعله زیر خاکستر روشن است و آن مرا روح می‌دمد!
_پرنده بی‌صدا
https://t.me/SargozashtMan_TajrobeTo

دشوار می‌خوانم و سخت می‌نویسم!
_یلدا ملکزاده
https://t.me/wazha_zar_e_yalda

از من بخوان!
_سمیرا عمری
https://t.me/KolbayeKuchakeSamira

اینجا خانه‌ی واژه‌های بی‌قرار است!
_ پروانه
https://t.me/Avaare_Aram

می‌نویسم، نه برای آن‌که بخوانی؛ برای آن‌که شاید در لابه‌لای واژه‌ها، خودت را دریابی!
_مشتری نصیری
https://t.me/VaipZ4D6LwHmLmJBP12z

به سرزمین کلماتم خوش آمدید!
_دوشیزه سادات
https://t.me/https_Chakameh_Zar

این‌جا آسمانی‌ست؛ که تمام تجربه‌های تو را، به واژه‌ها مبدل ساخته است. بیا ببین، بخوان و بمان!
_رامشه امیری
https://t.me/ASMAN_RAMESHA_AMIEI

واژه‌هایم، آوایِ سکوتِ تو هستند!
_فاطمه سما
https://t.me/fatimas4m4

صرف می‌چینم گلبرگ‌های قلمم را، از درد سنگینی واژه‌های غم‌انگیز...
_الناز عاصی
https://t.me/Gulbarghygalam

ندای دل، آوای خاموشی‌ست از ژرفای جان!
_باران هجران
https://t.me/Baran_Hejran

بخوان زِ من که برایت نوشته‌ام!
_صنم
https://t.me/f_8503

دختری که در تاریکی‌های زیاد سوخت، اما خاموش نشد...
_فروغ شمع
https://t.me/Sham20024

عاصی!
_کبوتر
https://t.me/Paar_waz

نه نوری جز نگاه اوست، نه نوایی جز سکوت او «که یکی هست و هیچ نیست جز او.»
_فرشته کاظمی
https://t.me/NooreNava

اینجا کتاب ها، رمان ها، متن های که با قلم خودم نوشته‌ شده نشر می‌شود.
https://t.me/Vazheh20025

واژه‌ها را از حاشیه به خاطر می‌سپارم.
_سـٰ ع
https://t.me/hashia_nawes

گاهی فکر می‌کنم اگر ننویسم؛ تمام آنچه هستی من را ساخته نابود خواهد شد، اگر ننویسم شاید خودِ من نیز کم کم محو شود...
_بـانـو امـیـری
https://t.me/bano_writer