‌
پیر شدن ربطی به شناسنامه ندارد
همین که دیگر میل خرید یک جوراب نداشته باشی،
همین که صدای زنگ تلفن
و یا شنیدن یک ترانه دلت را نلرزاند
همین که فکر سفر برایت کابوس باشد.
همین که مهمانی دادن و مهمانی رفتن
برایت عذاب‌آور باشد،
همین که در دیروز زندگی کنی
از آینده بترسی
و زمان حال را نبینی
بی‌آرزو باشی، بی‌رویا باشی
بی‌هدف باشی. عاشق نباشی!
برای رسیدن به عشقت خطر نکنی
برای آرزوهایت نجنگی
شک نکن حتی اگر جوان باشی تو پیری...

تویی که این را می‌خوانی ان‌شاءالله روزی بیاید که بگویی:🌚

کسی را یافتم..!🤍 که روحم او را دوست دارد :)

و بالأخره بعد مدت ها انتظار...🌨الحمدلله ❄️

آشفته ای دوران خویشم.

#دوشیزه_سادات
🌚

من وقتی ویو و بازدید این متنم را دیدم اصلاً هم تعجب نکردم

فقط من:😐

و ما فراموش می‌شویم
مثل تمام زمستان‌هایی که برف نبارید‌..

به شادی مردم اعتماد مکن برف
تا می‌باری نعمتی
چون بنشینی به لعنتشان دچاری
آخر ببین چه جهان بدی‌است
آفتاب را داور تو قرار داده‌اند
و تو با پایی لرزان به زمین می‌نشینی
پیداست که می‌شکنی برف
آب شو..
آب شو موسیقی منجمد
و بیا و ببین رنج را تو کشیدی
به نام بهار تمام می‌شود.

•شمس لنگرودی

می‌خواهم از خود بگریزم بروم خیلی دور، مثلاً بروم در سیبریه، در خانه‌های چوبین زیر درخت‌های کاج، آسمان خاکستری، برف، برف انبوه میان موجیک‌ها، بروم زندگانی خودم را از سر بگیرم...
یک جایی بروم که کسی مرا نشناسد،
کسی زبان من را نداند.

زنده به گور
-صادق هدایت-

چه کسی در رخصتی هم رخصت نیست؟
من من من من من من من من من من من.

‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌
‏اگر می‌خواهی چیزی را برایم بگویی مستقیم بگو
‏من حوصلهٔ تحلیل رفتارت را ندارم .
 

میدانم
من و تو هیچ‌گاه هم عقیده نبودیم.
میدانم،
رنگ چشمانمان فرق دارد
و خورشید در جغرافیای شهر تو
گرم‌تر است!
اما مهم نیست.
بیا و تمام این‌ها را از یاد ببریم.
دستانت را در دستانم بگذار!
می‌خواهم تنها چند قدم،
میان مردم این شهر،
میان شلوغی خیابان‌ها،
تو را داشته باشم...

الله هیچ مؤمن مسلمان را اینگونه بی آبرو نکند
اینکه در این یخ بندان دختری نزد پسری بیفتد (بلخشد) و یا هم پسری نزد دختری
وای که آبرو نمی‌ماند....

-ای ستاره، ای کنج آرزوهای من،
چه اقبال تیره‌ای داریم ما...
سقوط ما به دست فلک بود و صعود ما به دست سرنوشت...
حال در فرومایه ترین قسمت این خاک خفته‌ایم.
ستاره جان،
خبر مرگ را داشتی؟
می‌دانستی در این حوالی کمین کرده است؟!
او اینجا بود و ما در پی نیک‌بختیِ خود...
فلک گویی معشوقه ی سرخ‌چشم ماست...
شُر شُر اشک می‌ریزد.
ستاره ی تاریک من،
با فلک سرّی داشتی؟ او نیز صید این چشمان آسمانی‌ست؟
با من بگو...
از شبگیری بگو که فلک دل داد به تو...
آه ستاره! خاک من و تو یکی‌ست.
چه اقبال بلندی دارم و بی‌خبرم... تیره نیست، تاریک نیست، با تو هیچ در این قلب، مرده نیست!