رمانِ: #أميرة_القلب_(شهبانوی_قلب):_به معنای_محبوب_دل.
نویسنده: #دوشیزه_سادات 
قسمت:#_چهل_و_پنجم
ناشر: #دوشیزه_سادات




_ _ _ راستش از شما چی پنهان کنم ولی حس می‌کنم که عاشق یوسف شدیم!
البته نه او رقم عاشق دل باخته فقط به نظرم یک حس هایی پیدا کردیم‌ برایش!
_ _ _ لمر دیوانه شدی نَو چند ماه میشه که آمدیم!
باز تو کجا یوسف را درست میشناسی!
_ _ _ کلثوم مگر عشق شناختن و نشناختن را بلد است؟
می‌فهمیدم نیست واقعاً نیست!
وقتی به خود فکر کردم من هم عاشق هستم پس باید خیلی خوب لمر را درک کنم!
ولی باز هم یوسف!
لمر نمی‌داند که برادرش با یوسف چقدر خِیر است!
لمر گفت: ببین کلثوم من  می‌دانم که تو هم عاشق هستی!
برای یک لحظه مات ام برد!
خندیده گفتم: چی میگی من و قاشقی مهال است هههههه!
خواستم با خنده موضوع را ببندم ولی نشد!
_ _ _ فکر نکن که همیشه تو متوجه ما می‌باشی!
چند وقتی است که متوجه شدیم هر دوی مان!
_ _ _ چطور؟
یعنی انقدر واضح است؟
مهسا: نه واضح نیست ما ها چشم ذره بینی داریم هههه.
لمر: بیبین کلثوم شاید باور نکنی ولی من از همان روز اولی که ترا دیدم همیشه دعا می‌کردم که یا لالا دیانم عاشق تو شود و یا هم تو عاشق لالا دیان شوی چون تو واقعاً متفاوت و خاص هستی!
به سمتش حجوم بردم گفتم: خدا چی کارت کنه
پس همه اینها بخاطر دعای تو بوده!
باز چرا منی بدبخت؟
هر دو از خنده کم‌ماند که جان‌ دهند
گفتم خنده کنید شرم هم خوب چیز است!
یکجا گفتند: که متأسفانه تو نداری ههههههه!
لمر: خیلی خوب جدا از شوخی ما دیدیم ترا که سخت عاشق لالایم شدی و می‌دانیم بخاطر اینکه لالایم کمی سر به هوا است ولی تو محجبه و مذهبی استی نمی‌خواهی چیزی بگویی!
اما کلثوم فکر می‌کنم که لالایم هم عاشق تو است!
_ _ _ مگر تو از کجا میدانی؟
شاید هم نباشد!
_ _ _ نه من لالایم را می‌شناسم با تو متفاوت برخورد می‌کند حتی....
کمی مکث کرد گفتم: حتی چی؟
_ _ _ حتی با ستاره که میگفت عاشقش است هم اینطوری رفتار و برخورد نداشت باور کن!
حالا حس می‌کنم واقعاً عاشق شده!
_ _ _ لا حول ولا قوة إلا بالله نمی‌دانم!
ولی من واقعاً از عشق و عاشقی دور بودم خیلی خیلی دور!
و اما حالا!
حالا عاشق شخصی شدیم که حتی خودم هم فکرش را نمی‌کردم!
باز هم خیر توکل به الله همه چیز را به الله می‌سپارم.
لمر: کلثوم بیبین خودت شاید بهتر از من بدانی که عاشق شدن در اسلام کدام جرم و گناهی سنگینی ندارد!
حتماً خودت می‌دانی که حضرت خدیجه ( رض) خودش برای پیامبر مان پیشنهاد ازدواج داده بود!
گفتم: بله، روایات تاریخی نشان می‌دهند که حضرت خدیجه (رضی‌الله‌عنها) خود به پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) پیشنهاد ازدواج دادند.
حضرت خدیجه، بانویی ثروتمند، بازرگان و دارای جایگاه والایی در مکه بودند. ایشان از اخلاق، صداقت و امانت‌داری پیامبر (ص) که در آن زمان به "محمد امین" معروف بودند، بسیار خوششان آمده بود. پس از اینکه پیامبر (ص) برای تجارت به شام رفتند و موفقیت بزرگی کسب کردند، حضرت خدیجه از طریق یکی از نزدیکان خود (نَفیسه بنت مُنیّه) تمایل خود را برای ازدواج با ایشان مطرح کردند.
پیامبر (ص) این پیشنهاد را پذیرفتند و سپس عمویشان ابوطالب و برخی دیگر از بزرگان بنی‌هاشم برای خواستگاری رسمی نزد خانواده حضرت خدیجه رفتند. در نهایت، این ازدواج مبارک با رضایت کامل هر دو طرف انجام شد.
لمر: خوب دگه پس چی؟
ماشاءالله از یک فلسفه‌ گپ‌ با خبر استی!
خوب شد داستان شان را کامل گفتی من‌ درست نمی‌فهمیدم ههههه.
_ _ _ بلا بلا
_ _ _تو خیلی دختر شجاع هستی!
حالا که عاشق هستی پس برو و اعتراف کن!
اگر همین پسر عاشق دختری می‌بود هر کاری می‌کرد تا که دختر هم عاشقش شود!
این بار این داستان برعکس است دختر ها هم می‌توانند وقتی عاشق شدن عشق خود را ابراز کنند اگر پسر قبول نکرد کاری کند که پسر واقعاً عاشقش شود!
عاشق شدن از خود جرئت می‌خواهد!
_ _ _ یعنی میگی خودم برایش،اعتراف کنم؟
_ _ _ بلی!
بالاخره به اصل گپ رسیدی!
مهسا گفت: به نظر مه هم این بهترین کار است!
_ _ _ نمی‌دانم باید بیشتر مطمئن شوم که آیا واقعاً عاشقش هستم یا خیر؟
هر دو گفتند ما خو مطمئن شدیم نمی‌دانیم خودت چطور تا حال مطمئن نشدی!
ههههههه!
لمر: و یا هم شدی نمی‌خواهی قبول کنی!
شاید!
شاید لمر راست می‌گفت مثل دیوانه ها عاشقش هستم ولی خودم قبول نمی‌کنم!
لمر: خوب خیر تو باز هم فکر های خود را کن!
راستی دخترا یکی تان همراهم می‌آیید بریم فروشگاه بعضی لوازم کار دارم!
مهسا با بی حوصله گی گفت: من یکی خو اصلاً حوصله ندارم!
این بار کلثوم را با خود ببر تا کمی حالش هم عوض شود!

با شیطنت گفتم: بیارید یک سوته یا خمچه را که میده کنیم سر مهسا جان!
لمر فهمید و خنده خود را مهار داشت ولی مهسا گفت: چطور؟
چرا؟
_ _ _ برای اولین بار نام جای رفتن گرفته شده و بانو مهسای عزیز پا پس کشیدن!
هههههههه!
با اخم گفت: متأسف هستم برای تان!
_ _ _ نباش مضر است به صحت مبارکت!
لمر: خوب کلثوم پس برخیز بریم زود پس می‌آییم!
_ _ _ درست است ولی به شرطی،میرم که به مه هم چیزی بخری!
_ _ _ هی رشوه خور!
_ _ _ وای الله نکند رشوه چی؟
میدانی رشوه دهنده و رشوه خورنده هر دو در تا ترین جهنم هستند!
_ _ _ پس چرا حالا تو رشوه می‌گیری هه؟
_ _ _ ای بابا لمر جان اینکه رشوه نیست این از طرف تو تحفه است عزیزم!
شروع کرد به خندیدن گفت: من خر نیستم برو یکی دگه را خر کن!
مهسا: نیستی چون بودی ههههههههه!
بالش را به طرفش پرت کرد مهسا زود دفاع گرفت
امان از دست این دختر ها!
دیوانه دگه!
هوشیار بودن در جمع ديوانه ها خودش دیوانگی محض است!
پس بهتر است من هم خود را به ديوانه گی بزنم!
_ _ _ هله لمر پس زود شو که ناوقت میشه!
_ _ _ اینه بیامدم!
_ _ _ پیاده بریم یا در  موتر؟
_ _ _ نه بیا پیاده بریم هوا هوای دونفره است هههههه!
_ _ _ هی خدا دگه هوای دو نفره است باز ما را نگاه عوض اینکه کنارم یارم می‌بود به جایش تو زَخ بلوت هستی!
_ _ _ ههههههههه وای کلثوم از دست تو!
ها ولا راست میگی چطور کنیم دگه!
خیر است او روزها هم دور نیست!
هههههههه!
با شیطنت گفتم: ها ان‌شاءالله.
ههههههه.
خیلی خوب همین فروشگاه است بریم داخل!
_ _ _ آه لمر تو چقدر چیز کار داشتی کم مانده همه فروشگاه را بخری!
بیا بریم دگه!
_ _ _ آمدم،آمدم
بریم تمام شد!
_ _ _ الهی شکر تو که انقدر چیز کار  داشتی چرا نگفتی موتر را می‌گرفتم؟
_ _ _ ای بابا کلثوم مبالغه نکن فقط چند چیزک‌ است!
_ _ _ بلی بلی خانه که رفتی بعد میبینیم ات محترمه
خو اگر تو به زار ناله گی شروع کنی که وی شانه ام درد
می‌کند وی دستم بعد من می‌دانم و تو!
_ _ _ چشم‌ بانوی من حالا بیا از این کوچه بریم میان بر است زودتر می‌رسیم.
_ _ _ مطمئن استی ؟
بلد استی این کوچه را؟
_ _ _ یکبار با مهسا آمده بودیم کم و تم بلد استم!
_ _ _ کم و تم که بلد استی،پس ما را تیر از این شوربای چرب!
چرا راه را مانده از چاه بریم هه؟
_ _ _ آه کلثوم انقدر غر نزن خوب بیا میگم میان بر است زود می‌رسیم بیازو تو هم خسته بودی!
_ _ _ اففف لمر اففف!
بریم!
عصر هم شده هوا رو به تاریکی است اگر گم شویم من می‌دانم و تو!
_ _ _ خیلی خوب قبول!

‍       جنس نایاب دلم هر مشتری را باب نیست
         گوهرم جز دوست نشناسد خریدار دگر...

گر
شکستی
کسی،
بِشکنی
از
دیگری

رمانِ: #أميرة_القلب_(شهبانوی_قلب):_به معنای_محبوب_دل.
نویسنده: #دوشیزه_سادات 
قسمت:#_چهل_و_ششم
ناشر: #دوشیزه_سادات


حرکت کردیم به سمت همان کوچه
کوچه که نگم پس کوچه بگم بهتر است از دست تنگی اش!
دیوارهای بلند دو طرفش مثل غول‌های خاموشی هستند که آسمان را پوشانده اند. نور کم‌رنگ چراغ‌های سرک، زحمت زیادی به خود نمی‌دادند که این تاریکی را پس بزنند. حس ناخوشایندی در دلم پیچید.
هوا سنگین است. هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودیم که حس کردم صداهای قدم‌هایمان دیگر تنها نیستند.
و بعد، درست وسط کوچه، دو مرد جلویمان سبز شدند.
قدمی ایستادم. دستم ناخودآگاه کیفم را محکم‌تر گرفت. نگاهشان پر از بی‌ادبی است. لمر کمی عقب‌تر ایستاد، نفسش را در سینه حبس کرد. یکی از آن دو نفر، با چهره‌ای نامرتب با قد متوسط و موهای ژولیده، و لبخندی مسخره، به سمت ما آمد.
"کجا به این عجله، خواهرها؟"
چشم‌هایم بی‌احساس روی صورتشان سر خورد. لمر کنارم ایستاد، حس کردم ترسیده. یکی از آن‌ها، با قد متوسط و موهای ژولیده، جلوتر آمد و پوزخندی زد.
"برو کنار." صدایم آرام اما محکم بود.
مرد اول نیشخندی زد، جلو آمد و دستش را به سمتم دراز کرد.
اشتباه بزرگی کرد.
به‌سرعت یک قدم عقب گذاشتم، اما نه از روی ترس… بلکه برای حمله.
تق!
پای راستم را بالا بردم و با تمام قدرت، یک لگد مستقیم به قفسه‌ی سینه‌ی مرد زدم. قدرت ضربه آن‌قدر زیاد بود که چند قدم عقب پرت شد و با پشت روی زمین افتاد. نفسش به خس‌خس افتاد، سینه‌اش بالا و پایین می‌شد.
مرد دوم که این صحنه را دید، با عصبانیت جلو پرید تا بازویم را بگیرد، اما قبل از اینکه دستش به من برسد، با سرعت چرخیدم و زانوی پایم را مستقیم در شکمش فرو بردم.
"آخ!" صدای خفه‌ی ناله‌اش بلند شد. دستش را روی شکمش گرفت و از درد خم شد، اما من رهایش نکردم. کیفم را بلند کردم و با یک حرکت چرخشی، گوشه‌ی محکم آن را محکم به صورتش کوبیدم!
"راه را باز کنید." باز هم صدایم آرام، ولی محکم بود.
اولی که تازه به خودش آمده، جلو پرید تا دستم را بگیرد. اما قبل از اینکه بتواند به من نزدیک شود، تمام بدنم مثل یک موج حرکت کرد.
دست راستم را محکم مشت کردم، کیفم را تاب دادم و با نیرویی که حتی خودم هم انتظارش را نداشتم، محکم به شکمش کوبیدم.
"آخ!" صدای ضجه‌ی مرد در کوچه پیچید. بدنش مثل یک پارچه‌ی مچاله شده خم شد، دستش را روی شکمش گرفت و عقب رفت.
نفسم را تنظیم کردم. کفش‌هایم روی زمین سفت کوچه ثابت شدند. اگر دوباره نزدیک می‌شدند، دوباره ضربه می‌زدم. این را هم من می‌دانستم، هم آن‌ها.
بلند گفتم "می‌خواهید راه را ببندید؟
پس حالا با درد کنار بروید!"
یکی از مردها که هنوز گیج بود، ناسزایی گفت و اخم کرد، اما دیگر جرئت نزدیک شدن نداشت. نگاهی به دوستش انداخت که هنوز از درد به خودش می‌پیچید.
نفس عمیقی کشیدم.
"دیگر سد راهمان نمی‌شوید، درست است؟" صدایم آرام بود، اما چیزی در آن بود که باعث شد مرد اول، حتی بدون اینکه جواب بدهد، قدمی به عقب بردارد.
یکی از مردها هنوز روی زمین افتاده و به سختی نفس می‌کَشَد. دومی به دیوار تکیه داد، و ناله‌کنان صورتی را که حالا زخمی شده، در دست گرفته.
یکی از آنها گفت"دختر محجبه‌ای مثل تو نباید..." حرفش را کامل نکرد. خودش هم فهمید که ادامه‌ دادنش فایده‌ای ندارد.
لبخند کجی زدم.
و گفتم:"فکر کردید چون محجبه‌ام، ضعیفم؟" صدایم آرام اما برنده بود.
"پس حالا یادتان بماند که یک دختر محجبه، نه تنها از خودش دفاع می‌کند، بلکه اگر لازم باشد، زمین‌گیرتان هم می‌کند."
نگاه آخرم را به آن‌ها انداختم، بعد دست لمر را گرفتم و بدون یک لحظه تأخیر، از کنارشان گذشتم.
لمر کنارم قدم برداشت، ولی هنوز با دهانی باز و چشمانی گرد به من نگاه می‌کرد. حتی به عقب نگاه نکردم. این آدم‌ها ارزشش را نداشتند.
اما نمی‌دانستم که… کسی در سایه‌ها، همه‌ی این صحنه را تماشا کرده بود.
چیزی در گوشه‌ی چشمانم تکان خورد. یک نفر آنجا بود.
قد بلند، با شانه‌هایی پهن، دستانش در جیب‌هایش بود، اما چشمانش در تاریکی برق خاصی داشتند.
چشم‌هایش با دقت به من دوخته شده. انگار که صحنه‌ی مقابلم را بررسی می‌کرد.
نگاه کوتاهی به او انداختم. حتی پلک هم نزدم.
او به آرامی لبخندی کج زد.
"جالب بود !
و عجیب آشنا !..."
بعد، همان‌طور که آمده بود، در سایه‌ها ناپدید شد.
من هم فقط راهم را گرفتم و رفتم.
بعد از اینکه اون دو نفر را زدم، لمر هنوز هم در شوک بود. نمی‌توانست باور کنه. با قدم‌های لرزان کنارم می‌آمد و هر لحظه نگاهش به من بود. بالاخره نتوانستم سکوت کنم و ازش پرسیدم:

"چی شده، لمر؟ چرا این‌قدر آرام‌ استی؟"
نفس عمیقی کشید و با یک حالت تعجب‌آلود گفت:
"کلثوم، من همیشه می‌دانستم که تو بکس یاد داری، اما هیچ وقت فکر نمی‌کردم که تو اینقدر جدی باشی. همیشه فکر می‌کردم تو فقط یک دختر محجبه‌ای که دنبال درس و زندگی آرام می‌ری."
چشمانش هنوز از تعجب پر بود. من سرم را پایین انداختم و گفتم:
"بله، بکس یاد دارم. یاد گرفتم که باید از خودم دفاع کنم. هیچ وقت نمی‌گذارم کسی به من توهین کند، حتی اگر محجبه باشم."
کمی سکوت کرد و بعد گفت:
"یعنی تو از قبل می‌دانستی که باید از خودت دفاع کنی؟"
گفتم:
"بله، لمر. برای من این چیز عادی است.
یاد گرفتم که همیشه باید آماده باشم. هیچ وقت نباید بگذاری کسی برایت بی‌احترامی کند. چون ارزش تو خیلی والا تر از چیزی که فکر می‌کنی است"
"همه همیشه ظاهر را می‌بینند. اما در حقیقت، محجبه بودن من به معنی ضعیف بودن نیست. باید یاد بگیری که برای خودت بجنگی."
کمی فکر کرد و بعد گفت:
"حالا که  فکر می‌کنم، می‌بینم که هیچ وقت نباید ظاهر کسی را قضاوت کرد. تو خیلی قوی‌تر از چیزی هستی که فکر می‌کردم."
لبخند زدم و گفتم:
"دقیقا، مهم اینست که همیشه قدرت واقعی خودت را بشناسی. نباید بگذاری کسی به تو بی‌احترامی کند."
لمر سرش را تکان داد و گفت:
"کلثوم، امروز ازت یک درس بزرگ گرفتم. همیشه باید به خودم ایمان داشته باشم."
_ _ _ هممم همیشه به خودت ایمان داشته باش. مهم اینست که هر لحظه آماده باشی، لمر."
گفت:
"حالا می‌فهمم. هیچ وقت قدرت واقعی خودم را دست کم نگیرم.
کلثوم میدانی تو واقعاً خیلی خوشبخت هستی که همچین خواهر و برادر های داری که همیشه مثل کوه پشتت اند و همیشه ازت حمایت می‌کنند حتماً در این عرصه هم خیلی حمایتت کردند!
_ _ _ بلی می‌دانم واقعاً الحمدلله! وقتی فاميل با درک داشته باشی دنیا برایت گل گلذار می‌باشد.
ولی تو هم داری که!
ماشاءالله فامیل تو هم خیلی روشن فکر هستند.
پوزخندی سر داد و گفت: راستش تو از هیچ چیز فامیل ما درست خبر نداری!
_ _ _ چطور؟
_ _ _ اصلاً،تا حال به این فکر نکردی که حتی یکی از برادر هایم نمی‌فهمیدند مه در کجا زنده‌گی می‌کنم!
کمی مکث کردم بعد گفتم: راستش لمر این تو استی که این‌طوری فکر می‌کنی در اصل زمانیکه ما جدیداً اینجا آمدیم لالا فرهانت از همه چیز با خبر بود چون لالا حارث همراه مان است دلش جمع بود و دیان هم همیشه احوال ترا از من می‌گیرد!
می‌دانی پسرا و مردا شخصیت خیلی پيچيده دارند! در فکرت می‌باشند بدون اینکه ترا باخبر بسازند و یا اینکه حتی تو باخبر باشی دوستت می‌داشته باشند ولی فقط با کار های شان ابراز می‌کنند نه با زبان!
آنها به آسانی احساسات خود را بروز نمی‌دهند باز برای خواهر خود خو اصلاً!
لمر با تعجب گفت: واقعاً؟
یعنی از اول از همه چیز با خبر بودند هر دو؟!
_ _ _ بلی عزیز من!
ولی یک سؤال دارم میان لالا فرهان و لالا دیانت مشکلی است؟ به گفته مردما میانه شان شکر آب است؟
_ _ _ خوب...
راستش کلثوم می‌دانی
زمانیکه لالا دیان خارج‌ رفت و دوباره برگشت کاملاً یک آدم دگه شد از همه چیز و همه کس دور شد!
حتی از رَب خود!
حتماً تا حال به این فکر کردی که لالا دیان و لالا فرهان حتی سلام نمی‌دهند به يکديگر و سلام همدیگر خود را علیک همچنان نمی‌گیرند!
چون....
وقتی لالا دیان‌ از خارج با سر و وضع نامناسب برگشت می‌دانی که لالا فرهان در مورد دین و احکامش خیلی توجه دارد!
لالا فرهان‌ هر کاری کرد ولی او دوباره سر به راه نشد!
از همان روز لالا فرهان گفت: هر گاه سر به راه شدی او وقت بیا که صحبت‌ کنیم در غیر او حتی رخ ات را در رخ ام نزنی!
حالا هم که همديگر را می‌بینند می‌دانم که هر دو خیلی مشتاق صحبت با همدیگر اند ولی در ننگ گیر آمدند!
و خوب راستش لالا دیان نسبت به قبل خیلی هم تغییر کرده او با هر کس مثل تو رفتار نمی‌کنه حالا شاید تو فکر کنی کار هایش احمقانه و خیله گی شده اما او در اول چنین نبود این را هم من و هم خودت می‌دانیم!
او پیش دیگرا خیلی سنگین و مغرور است!
اما وقتی تو می‌باشی کاملاً شخصی دیگری می‌شود!
وقتی مه به طرفش میبینم کاملاً یک آدم‌ دگه است!
و این را بدان که او هم عاشقت شده و است!
تو کاملاً متفاوت هستی برایش!
با شنیدن این حرفا مات ام برد!
یک سرفه کوتاه کرده گفتم: واقعاً،از هیچ چیز با خبر نبودیم!
_ _ _ ههههه نه دگه خوب همه فامیل ها و همه افراد چیزی که در ظاهر می‌بینند را باور می‌کنند از نظر دیگرا مه خیلی دختر خوشبختی هستم که چنین برادر های زیبایی دارم ،چنین ثروتی داریم! ولی از اصل داستان بی‌خبرند!

مه تک‌ دختر مادرم هستم خیلی ها فکر می‌کنند چون تک هستم همه چیز مادرم هم مه هستم ولی...
_ _ _ ولی چی دیوانه جان خوب هستی دگه!
_ _ _ نمی‌دانم ولی حس می‌کنم بیشتر از دختر شان پسران خود را دوست دارند!
_ _ _ همه گی چنين فکر می‌کنند!
_ _ _ چون گاهی فامیلت کار های می‌کنند و حرف های میگن که همچین حس میکنی و همچین افکاری در ذهنت پیدا میشه!
_ _ _ خوب دگه بگذریم همه این ها درس است برای مان!
حالا زیاد احساساتی نشو هله بریم!
_ _ _ ههههه
اما واقعاً خیلی عالی لت و کوب  کردی به گفته‌ خودت او کله یابو ها را ههههه!
_ _ _ حق شان از او بیشتر بود خو خیر دگه.
_ _ _ وای کمی دگه می‌زدی جنازه شان می افتاد.
_ _ _ خوب دگه خیر بیا که زودتر بریم گر چی تمامش بخاطر خودت بود که گفتی از این میان بُر بریم انتیک خدا !
_ _ _ من غلط کردم درست شد؟
_ _ _ هههه ها درست شد
و ها لمر در مورد این موضوع به هیچکس چیزی نگی!
بهتر است بین خودمان بماند!
_ _ _ هممم درست است هر چی تو بگی!

ادامه‌ دارد...

•🌻🍃•
باورکنید،این‌عصر،عصرِپنهان‌شدن‌
است،نه‌خودنمایی‌کردن...

وایمن‌ترین‌مؤمن،دراین‌روزهایِ‌پُرازفتنه
وپُرهیاهو،گُمشده‌ترینِ‌آنهاست💛❄️،،

در مورد دل‌های مردم، از خدا بترسید.
چیزی که در قلب‌تان ندارید را به زبان‌تان نگویید، دستی که قصد دارید رهایش کنید را نگیرید و هیچ مسیری را بدون داشتن قصد جدی و محکم نروید.
وقتی قصد وفاکردن ندارید، به دروغ قول ندهید و در دل هیچ‌کسی شمعی را روشن نکنید که می‌خواهید آن را دوباره خاموش نمایید.
شاید مسیر او این نبود، اما او این راه را تنها با این امید همراه شما طی کرد که با هم به آخر می‌رسید!
وقتی رؤیای کسی را نابود می‌کنید، در حقیقت زندگی او را نابود کرده‌اید.
شکستن قلب صدایی مانند شکستن استخوان ندارد، اما درد بسیار سخت و جانکاهی دارد!

✍ ادهم شرقاوی

رمانِ: #أميرة_القلب_(شهبانوی_قلب):_به معنای_محبوب_دل.
نویسنده: #دوشیزه_سادات 
قسمت:#_چهل_و_هفتم
ناشر: #دوشیزه_سادات


دانشگاه:


هوسی: وای وای بانوی محجبه ما با این استایل چقدر زیبا شده!
رنگ حجاب و چادر و نقابت خیلی زیباست!
با شرم گفتم: الاا خواهرم نگو میشرمم انی!
همه شروع کردن به خندیدن!
دوباره ادامه دادم: تشکر چشمانت زیباست گر چی هر روز همین استایلم است هههههه!
هوسی : ها خو مگم هر روز خیلی حجاب های زیبا با رنگ های زیبا میپوشی
خانم محجبه شیک و مدرن هههه
دل آدم را حتی با همین حجابت هم میبری!
خندیده گفتم: وای امان از دست شما ها!
خوب دگه هم حجابم را می‌کنم و هم استایل خود را می‌زنم!
کسانی که فکر می‌کنند با حجاب استایل شان خراب میشه سخت در اشتباهند!
هم میشه استایل مدرن زد و هم حجاب کرد!
فریال: بلی بلی مثل ما ههههه
فقط یک نقاب نمی‌زنیم اونش هم دگه روا باشد ههههه!
گفتم: بلی بلی مردم چی بگوید شما را !
فرح با لهجه هراتی که خیلی شیرین حرف می‌زند گفت: میگوم دخترا چند ماه میشه از امدن شما باز رخصتی ها شروع میشه هیشتنه یک چکر جانانه برم!
همه گی نیش شان تا بنا گوش باز شد!
همه موافقت کردن و باز هم فقط من ماندم! به طرف من
دیده گفتند: کلثوم نظر تو چیست؟
سکوت کردم تا کمی جان به لب شوند!
مهسا: اففف کلثوم بگو دگه!
_ _ _ خیلی خوب!
نظریه بسیار نیکِ است!
بیازو ما هم نديديم درست جا های هرات را !
فقط باید از بالا جای اجازه بگیرم!
همه شان شروع کردن به خوشحالی و کف زدن!
عجب دیوانه هایی هستند !
ولی باز هم شکر که هستند!
فرح: پس آخر هفته برنامه میچینم تا در باغ خود ما بریم!
گفتم: شما باغ هم دارین؟
_ _ _ ها ديوانه جوو او هم  باغی که یک‌بار بیبینید دل شما نمیشه ازش خارج بشيد!
لمر: وای وای مشتاق دیدارش شدم!
ما هم باغ داریم ولی در کابل است!
اونجا را هم بیبینید دل تان را میبرد!
ان‌شاءالله کابل که آمدین مهمان من!
هوسی با مزاح گفت: با شنیدن این حرفت حتماً کابل می‌آییم ههههه!
لمر: حتماً ان‌شاءالله.
گفتم: خوب دگه پس شما برنامه تان را بسازید بعد احوال بتین!
فرح: ها والا
ولی خدا کنه برار مه رفیق ها خو دوباره جمع نکنه!
گفتم: چطور؟
_ _ _ خب برار مه رفیق خیلی داره!
دیان خودی چند نفر دگه هم رفیق هایو هستن!
حتی مه که فکر میکنم یوسف هم شاید رفیق یو باشه!
گفتم: جدی میگی؟
_ _ _ هممم چون برار مه به روسیه هم رفت و امد داره!
وختی خودی هم گپ میزدن مه بفهمیدم!
هوسی: خوب خیر در روزی که ما می‌ریم شاید نباشند!
فرح: ها دگه مه ای گپ ها همیته بگفتم چون بعضی وقتا همگی نا به همو باغ جمع میشن!
گفتم: ان‌شاءالله ما که رفتیم نباشند!
فریال: ای بابا که باشند چی میشه؟
فقط که هیچ ندیدیم شان یا فقط دیان شان ما را هیچ ندیدن!
لمر: ها باشند هنوز خوب ساعت ما بیشتر تیر میشه هههههه!
یکی در شانه اش زده گفتم: آفرین چشم سفید جان!
مهسا: ای بابا اینها هم راست میگن این‌طوری بیشتر خوش می‌گذرد یگان بازی هم کنیم بیخی عالی میشه!
ههههههه.
گفتم: هی خدا دگه!
الله هدایت تان کند!
همه شان بلند گفتند آمین!
گفتم: ثم ثم ثم آمین!
خیلی خوب بریم صنف حتماً درس تمام شد!
از دست شما ها از درس هم ماندم!
اگر در امتحان نمره کم بگیرم من می‌دانم و شما!
هوسی: وای اسم امتحان را نیار!
افففف حالی در امتحان کدام گِل را در سر خود کنیم؟
با مزاح گفتم: هوسی جان اینه پیشرفت کردی به جای خاک گِل در سر می‌کنی آفرین ههههه!
_ _ _ هههههه!
خدا نزنیت کلثوم مه چی میگم تو چی میگی!
همه شان را بیم امتحان گرفت!
گفتم: خوب دگه در روز های درسی که که درس گریزی کنی همینطور بیم می‌گیرد تان!
مهسا: اففف کلثوم نمک پاش نتی انی!
خندیده گفتم: ای بابا انقدر نمک از کجا کنم که پاش بتم هههه!
زخم های تان خو یکی دوتا نیست!
همه شروع کردن به خنديدن!
همینطور رفتیم داخل صنف.
اما ای کاش اصلاً نمی‌رفتم!
وقتی داخل شدم اولین شخصی را که دیدم دلم یکبار دیگر رفت!
دلبر چشم سیاه!
با این‌ استایل شیک باز هم فقط دل من را نه بلکه دل همه دختران صنف را ربوده!
بلوز گلو بالا به رنگ سفید با کرتی و پتلون کریمی سِت! و کرمچ های سفید!
ناخودآگاه زیر لب گفتم: تبارک الله!
از همان استایل های است که دوست دارم.
یادم باشد این تیپ لباس پوشیدن را هم به آن چه از او در ذهن دارم اضافه کنم.
آه درویش کن چشمانته دختر ديوانه!
خیلی خوب وجدان جان آرام باش درويش کردم چشمانم را.
لا حول ولا قوة إلا بالله.
یا الله خودت کمکم کن من این‌طوری نبودم!
حالا چرا؟
واقعاً ديوانه میشم!
از پیش چشمانش گذشتم از  زیر چشم دیدم که او هم خیره من را تماشا دارد ولی زود رفتم و در چوکی اخیر نشستم!




راوی:

یوسف نشسته و به کلثوم نگاه می‌کند که در حال گپ‌زدن با دوستانش است. کلثوم با همان انرژی همیشه، پر از اشتیاق و حرف‌های پرجنب و جوش. اما یوسف حس می‌کند که دیگر آن شور و هیجان گذشته را نسبت به او ندارد.
شاید بخاطر این باشد که کلثوم اصلاً توجهی‌ نمی‌کند برایش!
ذهنش هنوز به لحظه‌ای که با لمر در کتابخانه روبرو شد، مشغول است.
یک نگاه، یک لبخند، و آن سکوتی که در دلش می‌ماند. وقتی به کلثوم نگاه می‌کند، هیچ چیزی نمی‌بیند. اما وقتی به یاد لمر می‌افتد، تمام بدنش داغ می‌شود. انگار یک چیزی در درونش جا به جا شده. هیچ توضیحی برای این احساس ندارد. فقط می‌داند که دیگر نمی‌تواند از آن نگاه، از آن لحظه فرار کند.
یوسف سرش را پایین می‌اندازد، دست‌هایش را در جیبش فرو می‌کند و به زمین نگاه می‌کند. یک سوال بی‌جواب به ذهنش می‌آید:
"نکند اشتباه کرده‌ام؟ نکند کسی که واقعاً باید دنبالش می‌بودم، از اول کلثوم نبوده؟"
یوسف بی‌اختیار در دلش تردید می‌کند. در حالی که نگاهش به لمر می‌افتد، چیزی در دلش روشن می‌شود. حس می‌کند که لمر، با آن نگاه ساده و بدون هیچ‌گونه هیاهویی که همیشه همراهش است، شاید همان کسی باشد که واقعاً به او تعلق داشته باشد.
یک نفس عمیق می‌کشد. در حالی که هنوز نمی‌تواند این احساس را کاملاً درک کند، به خودش می‌گوید که شاید وقتش رسیده که در برابر قلبش تسلیم شود. و این بار، به جای دنبال کردن چیزی که فقط در ظاهر جذاب بود، باید به چیزی توجه کند که در درونش رخ می‌دهد. لمر، شاید همان کسی باشد که به دنبالش بود.
بخاطر اینکه بیشتر از این دو دل نشود می‌رود و به کلثوم همه چیز را می‌گوید ترس اینکه بجای کلثوم عاشق لمر شده باشد در جانش رخنه می‌کند!
ولی این را هم قبول کرده نمی‌تواند که عاشق لمر شده!
آخر چگونه قبول کند یوسف با آن همه عظمتش بخاطر کلثوم از اون سر دنیا آمد و حالا به جای کلثوم عاشق لمر شده؟
قبول کردنش مگر آسان است؟


کلثوم:


سرم پایین است اما آمدن کسی را حس کردم صدای قدم هایش بعدش سکوت!
از پا هایش شروع کردم به دید زدن کرمچ های سفید پسرانه، در اول فکر کردم دیان است ولی آهسته آهسته چشمانم را که بلند کردم دیدم نه او نیست!
یوسف است! ولی این هم خیلی استايل شیکی زده!
کاملاً مثل دیان فقط، این همیشه سیاه پوش است!
به آرامی گفتم: بفرمایید کاری داشتین؟
لبخند محوی زده گفت: خوب یک چیزی می‌خواستم بگویم!
_ _ _ گوشم با شماست!
آستین هایش را بالا زده وقتی دقت کردم نه دگه
این خالکوبی هم دارد!
باز چطور این خالکوبی هایش چَت و پَت است!
حالا حالا ها درست باورم شده ميره که واقعاً مافیا است!
ولی آخر مافیا اینجا چی بد می‌کند؟
همینطور در ذهنم با خود حرف میزدم با صدای یوسف از فکر برآمدم!
مه در یک قسمت درس مشکل دارم میشه کمکم کنی؟
خودش سن الاغ ملا نسردین را داره حالی آمده از منی که تازه کار هستم کمک میگیره!
وقتی لمر به یادم آمد گفتم: ببخشيد من کمی مصروف هستم دگه اینکه در مورد این درس خیلی نمی‌دانم
ولی لمر خیلی عالی یاد داره می‌توانید از او کمک‌ بگيريد!
در چهره اش تغییراتی را حس کردم خشک گفت: درست است تشکر.
مه هم مثل خودش خشک گفتم: خواهش.
ولی نرفت دوباره‌ گفت: کلثوم می‌خواهم همراهت در موردی چیزی صحبت کنم!
فهميدم که موضوع جدی شد گفتم درست است بریم بیرون!

****

خوب گوشم با شماست!
دستش را بین موهای چنگ چنگی اش فرو برده و با لحن تندی گفت: چهل بار گفتیم که شما نگو فقط یوسف بگو!
مثل شوک دیده گی ها شدم برای یک لحظه!
با خشم گفتم: اوهوی متوجه حرف زدنت باش تو حق نداری با من این‌طوری صحبت کنی!
لبخند زده گفت: حالی شد!
می‌دانی عاشق همین با دل و جرئت بودنت شدیم اینکه حرفت را مستقیم میگی بدون ترس!
و باز هم شوک!
این بار ولتاژ اش خیلی خیلی بالا بود!
با لکنت گفتم: چ..چچ...چی؟
عاشق؟
عاشق چی؟
در مورد چی صحبت می‌کنی؟
_ _ _ کلثوم خود را قسمی نگیر که کاملاً بی‌خبر بوده باشی!
این چی میگه یا الله! سرم داغ آمد!
گفتم: ببین یوسف مه واقعاً نمی‌فهمم در مورد چی گپ‌ میزنی!
_ _ _ میگم عاشقت هستم فهمیدن و درک کردنش انقدر برایت مشکل است؟
بخاطر اینکه کمی توجه کنی حتی به دوستت نزدیک شدم!
چرا این‌طوری میکنی؟
تو می‌فهمی مه بخاطر تو از چی ها دست کشیدم؟
_ _ _ ت...تو چی میگی؟
عاشق؟
او هم عاشق مه؟
تو  بخاطر مه به لمر نزدیک شدی؟
من...منظورت از دست کشیدن چیست؟
باز هم دستان خود را در موهایش فرو برده و این طرف و آن طرف تند تند به قدم زدن شروع کرد!
_ _ _ بلی عاشقت شدیم از همان بار اولی که یک سال قبل در رستورانت دیده بودمت!

بلی به لمر نزدیک شدم ولی فقط بخاطر تو!
مه برایت مگر نگفته بودم که بزرگ مافیا هستم بخاطر تو دست کشیدم از اون کار ها می‌دانی؟
ظالم چرا این‌طوری می‌کنی با عاشقت؟
_ _ _ بیبین تو حتی درست چهره مرا ندیدی!
درست را در جایش بگذار اصلاً چهره مرا ندیدی!
عاشق چی شدی؟
لبخند تلخی زد: بلی ندیده ام ولی هميشه که چهره مهم نیست!
من عاشق شخصیتت،  عاشق این رفتار هایت شدیم، عاشق محجبه بودنت!
منی که از خالقم در این مدت دور شده بودم حالا بخاطر تو دوباره‌ حس نزدیکی دارم برایش!
تو باعث خیلی تحولات در من شدی!
مات و مبهوت ماندم حالا برای این چی بگویم؟
اصلاً اگر بگویم فایده ای دارد؟
دوباره‌ گفت: من نمی‌خواهم تو همین حال برایم جواب دهی!
همه فکر هایت را کن بعد جواب بده.
بعد‌ گفتن این حرف راه خود را گرفته و از پیش چشمانم ناپدید شد!
من‌ ماندم با عالم افکار در سرم!
سرم خیلی داغ آمده و دردش هم شدید تر شده!
رفتم روی چوکی نشستم سخت به آب نیاز دارم ولی اصلاً حوصله نیست!
تا کانتین را کی برود!
سرم را میان دستانم گرفته می‌فشارم تا حداقل‌ کمی از دردش کاهش،کند.
_ _ _ چی شده؟
خوب هستی؟
سرم را بلند کردم دیان است!


ادامه دارد...

این دو بیت از خواجوی کرمانی را همیشه به یاد داشته باش:

       ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت
       این شام صبح گردد و این شب سحر شود

‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
حرف و دلیل که زیاده ،
اما کی دیگه حوصله‌ی بحث کردن داره،
همون هیچی نگفتن بهتره انگار .

دیشب در انستا یک ویدویو را دیدم در مورد اجابت دعاهای ما که خیلی تاثیر گذار بود برایم بگذارید در قالب متن برایتان بفرستم.