#شهناز_بخشی

نه دردی دارم، نه بیمارم، و نه حتی خسته‌ام...
اما گویی وزنه‌های سنگین، شانه‌هایم را خم کرده‌ و پاهایم را به زمین میخکوب کرده‌اند.
نه رمق نشستن دارم، نه دلِ برخاستن و بیرون شدن.
کوچک‌ترین صدا در سرم پژواک می‌شود و برایم تلخ و دلخراش تمام میشود
اما با این همه خاموشم و نه حرفی دارم، نه شکایتی.
سرم گویی…خودم هم نمی‌دانم چیست.
انگار لبریز از چیزی‌ست که درکش برای خودم نیز سخت است.
انرژی‌ام تحلیل رفته و روشنایی دشمن چشم‌هایم شده
حتی لمس موبایل یا دیدن یک پیام، برایم شبیه یک کار طاقت‌فرساست.
علاقه‌هایم را یکی‌یکی رها کرده و در گوشه یی از خانه نشسته ام.
خطاطی، حفظ، هدف‌های کوچک و بزرگم؛ همه را رها کردم و تجارت را شروع نکرده باخته ام.
دیگران می‌گویند افسرده شده یی، روانی شده یی، نمیدانم؛ شاید واقعاً دارم دوران سخت افسردگی را میگذارنم.