‌
نوشتن هایت حرف ندارد واقعاً دلنشین است🦋
مانا و نویسا بمانی ❤️

‌
سلام
میشه بپرسم چرا تخلص صحراوی را انتخاب کردین

علیکم السلام …
به دلیل که دوس دارم….و معنای قشنگ پر مفهوم دارد…🔥

مهر تان را سپاس❤️

‌
‌
در جایی خواندین نویسنده گی تا حال؟!
چون واقعا نوشته هایتان حرف ندارند.🫠

خیر جایی نخواندم فقط دلِ مینویسم بدون کدام قاعده و قواعد...

عزیزید خوشحالم که دوست دارید🫶

‌
اگر کسی برای تان در مجازی پیشنهاد ازدواج دهد چیکار میکنید بانو؟😁

اصلاً برش فک‌ نکدیم تا حال😐😂
بماند د وقتش باز جواب میتم👩‍🦯

‌
عشق از نظر تان چیست؟ در مورد عشق...

از نظر مه عشق بعد از نکاح بهترین عشق اس صبر کردن به حلال عشق اس ❤️

‌
دوست دارید ازدواج عاشقانه داشته باشید یا...😁

‌
چرا انقدر مرموز هستین نه اسم تان را میگید نه سن اصلاً هیچی!😕

موهایش، گویی سرطانی در وجودش رخنه کرده و می‌ریختند. سردردی یک‌طرفه، همواره بر او سایه افکنده بود، به‌گونه‌ای که گاهی حسش از میان می‌رفت. اکنون درد قلب، ناگاه سراغش را گرفته بود. در این‌جا کار دخترک دشوار شده بود. حداقل سردرد را می‌شناخت و می‌توانست آن را کنترل کند، با داروهایی که از پیش می‌شناخت. حداقل می‌دانست چه زمانی به سراغش خواهد آمد. اما درد قلبش! بدون هیچ اخطاری، در میانه خندیدن یا دویدن، فشرده می‌شد، چنانکه رنگش به سفیدی می‌گرایید. او را نیمه‌جان کرده بود. هر روز از وزنش کاسته می‌شد. اطرافیان، در شگفتی و تعجب به او می‌نگریستند. گوشه‌گیر شده بود و جماعت از او فاصله می‌گرفتند. دیگر قصه‌ها، حرف‌ها و درد دل‌ها حال او را خوب نمی‌کرد. حس حصارت و خفگی، در هنگام صحبت با دیگران، بر او چیره می‌شد. خودخوری‌هایش به حدی رسیده بود که دستانش قدرت سابق را نداشتند. صدایش در گلویش می‌گرفت، گویی دچار لکنت زبان شده است. دخترک نمی‌داند چه بر او گذشته است، تنها نمی‌داند…

#_بِی‌تٰابْ 💌

I love very short poetic texts like your name,for example.

یکی از دلایل اصلی که دوست داشتم مدتی از فضای مجازی فاصله بگیرم، دقیقاً همین موضوع بود...
هر کسی از راه می‌رسد، بی‌هیچ شناختی، ابراز علاقه می‌کند.
چه در پیام خصوصی، چه در ناشناس‌ها...
یکی را بلاک می‌کنی، از راه دیگری می‌آید.
پی‌وی را می‌بندی، سر و کله‌اش در ناشناس پیدا می‌شود،
ناشناس را بلاک می‌کنی، باز در پی‌وی سبز می‌شود.

و عجیب‌تر اینکه همه‌شان انگار از روی یک متن کپی می‌کنند؛
همان حرف‌ها، همان تعارف‌های تکراری،
بی‌هیچ حس واقعی... بی‌هیچ مسئولیتی.

گاهی واقعاً خسته‌کننده می‌شود،
آدم دلش آرامش می‌خواهد، نه این‌همه هیاهوی بی‌هدف.