چـکـامـهـ زار 🌘📜

پس از سال‌های بسیار طولانی، خداوند خواست که اصحاب کهف بیدار شوند تا مردم بدانند وعده‌ی او درباره قیامت و زنده کردن مردگان حق است.

چشمان جوانان به آرامی گشوده شد. خورشید همچنان از کنار غار می‌گذشت و نسیم ملایمی در فضای آن می‌وزید. آنان برخاستند و به یکدیگر نگاه کردند. هیچ‌کس احساس نمی‌کرد که قرن‌ها گذشته باشد؛ تنها تصور می‌کردند خوابی کوتاه داشته‌اند.

یکی از آنان پرسید:
«چه مدت در اینجا مانده‌ایم؟»

یکی دیگر پاسخ داد:
«شاید یک روز یا بخشی از یک روز.»

سپس گفتند:
«پروردگارمان بهتر می‌داند که چه مدت در اینجا بوده‌ایم. حال کسی را بفرستیم تا با این پولی که داریم، غذایی پاکیزه بخرد و خبرهای شهر را برایمان بیاورد.»

پس تصمیم گرفتند یکی از آنان که نامش در روایات یملیخا ذکر شده است، به شهر برود. او سکه‌هایی از نقره همراه داشت که همان پول‌های زمان پادشاه دقیانوس بود.

یملیخا با احتیاط از غار بیرون آمد. پس از مدت‌ها دوباره هوای آزاد را تنفس کرد. به سوی شهر رفت، اما وقتی وارد شهر شد، شگفت‌زده ماند؛ زیرا همه‌چیز تغییر کرده بود. خانه‌ها، بازارها، لباس مردم، حتی لهجه و زبانشان متفاوت بود.

با تعجب به اطراف نگاه می‌کرد. مردم نیز با دیدن او به او می‌نگریستند؛ گویی از دنیای دیگری آمده است.

وقتی برای خرید نان پول قدیمی خود را بیرون آورد، نانوا با حیرت به آن نگاه کرد و گفت:
«این سکه‌ها از کجا آورده‌ای؟ این‌ها مربوط به سیصد سال پیش است!»

مردم دور او جمع شدند. خبر به حاکم وقت رسید که جوانی با پول‌های قدیمی آمده است. او را نزد حاکم بردند. یملیخا ماجرا را بازگو کرد و گفت:
«ما جوانانی بودیم که از ترس ستم دقیانوس به غاری پناه بردیم. خداوند ما را در خوابی طولانی فرو برد و امروز بیدار شدیم.»

این خبر همه شهر را تکان داد. مردم فهمیدند که وعده خداوند درباره رستاخیز حق است و همان خدایی که اصحاب کهف را پس از سیصد و نه سال زنده کرد، می‌تواند روز قیامت همه مردگان را زنده گرداند.

❤1

69 viewsAhmad ❤️Zaki ❤️Hares, 03:46