تصوّر کن مرگ در یک قدمی‌ات حضور دارد.
اولین چیزی‌که‌ یادت‌ می‌آید چیست؟ بدی‌ها یا خوبی‌هایت. بی‌شک که بدی‌ها جلوی چشم‌ها را می‌گیرد و آن‌وقت است که‌ وجدان بیدار می‌شود و‌تو را به محاکمه می‌کشد. ای‌کاش نمی‌کردم؟ ای‌کاش به فلانی تهمت نمی‌بستم؟ ای‌کاش زبانم بند‌ می‌شد چیزی‌که وجود نداشت را بر زبان نمی‌آوردم؟ و هزاران کاش دیگر...
اما خیلی دیر است نه جبرانِ خطاها‌ داری نه راهِ برگشتی‌که راهی‌ را انتخاب کنی که باید انتخاب می‌کردی.
چه‌سود‌که پشیمان شوی درحالی‌که‌ مرگ در یک قدمی‌ات حضور دارد.
همه چیز شبیه فلمی از چشمانت می‌گذرد نه گذشتی است و نه برگشتی!
پس قبل از این‌که دیر شود برگرد.
اگر دوستِ خفیه داری بخاطر خدا رهایش کن.
اگر کسی را اذیت کردی معذرت بخواه.
اگر قلبی را شکستی آن‌قدر برایش خوبی کن که فراموش کند یا برایش دعا کن جایش را قلبی شبیه بابونه نصیب کند.
اگر در حق کسی بدی کرد با خوبی‌ها استقبال کن.
اگر گناهی مرتکب شدی با دو قطره اشک و حس ندامت از نامهٔ اعمالت پاک کن.
اگر دوستی ناخلف داری، یا راهنمایش باش و یا ازش دور باش.
برگرد و جبران کن هنوز دیر نیست.
نگذار حسرت بماند. مرگ همیشه کنار گوشت قرار دارد. تا جان تو را قبض نکند رهایت نمی‌کند.

من‌که می‌دانم شبی عمرم به پایان می‌رسد
نوبت خاموشی‌من سهل وآسان می‌رسد!

من‌که میدانم که تا سرگرم بزم و مستی‌ام
مرگ ویران‌گر چه بی‌رحم شتابان می‌رشد

من که می‌دانم به دنیا اعتباری نیست، نیست
بین مرگ و آدمی‌زاد قول و قراری نیست، نیست

من‌که می‌دانم اجل ناخوانده و بیداد‌گر
سرزده می‌آید راه فراری نیست، نیست