‌
ماه باشد شاهد من...
که چشمان او؛
زیادی زیبا بودند....

‌

حضرت سعدی دوست را خیلی ساده و کامل تعریف میکنن؛ اونجا که میگن:

"دوست مشمار آنکه در نعمت زند
لاف یاری و برادرخواندگی
دوست آن باشد که گیرد دست دوست
در پریشان حالی و درماندگی..."

سعدی

‌

درد را با دردمندان التفاتی دیگر است

صائب
‌

به عیش‌، خاصیت شیشه‌های می داریم
که خنده بر لب ما قاه قاه می‌گرید

بیدل

‌
هر شب به امید اینکه یک بار دیگر تورا در خواب ببینم میخوابم......

السلام علیکم دوستان
به امید صحتمندی همه‌ی شما خوبان
من روی رمان جدیدم کار می‌کنم و می‌خواهم برای معرفی بخش‌هایی از آن، کلیپ/ادیت ویدیویی بسازم (برای پیج اینستاگرام).
اگر کسی از شما یا آشنایانتان ادیت ویدیو بلد است یا می‌تواند کمک کند، لطفاً در پیام خصوصی خبر بدهد. ✨
خیلی خوشحال می‌شوم همکاری کنید.

#husna

صبح به لطافت مهربانی‌تان بخیر… 🍃🤍

تو دیر سین می‌کنی که تظاهر کنی اهمیت نمی‌دهی،
من زود جواب میدم چون واقعا اهمیت نمی‌دم.

ألهم صلي علي محمد و علي آل محمد🍃🤍

#_رُمانِ: دِلبَرِ، پُشت دِیوَار سَنگي

#نویسنده: بانو_بی‌نشان🌑🕯️

قسمت ؛سیزدهم

به ساعت نگاهی انداختم، نزدیک به پنج صبح بود. هوا هنوز کمی تاریک بود. من هم که ترساندوک (کمی ترسیده) بودم، تا روشن شدن هوا، مشغول دست‌کاری اتاق شدم. که ناگهان، اوهو! آفتاب از آن‌سوی آسمان از خواب بیدار شد.

با عجله سمت مطبخ (آشپزخانه) رفتم.
با خودم گفتم: "خوب، حالا چی بپزم که خان صاحب ما کمی جان بگیرد؟"

اول یک آب قند برایش آماده کردم.
بعد شروع به پختن جگر کردم. گرچه خودم از جگر خوشم نمی‌آمد، البته ناشکری خدا نشود، اما دوستش نداشتم.
با زحمت و دل‌ناخواهی پختم. بعد، آن را همراه چند مخلفاتی در پتنوس (سینی) جابه‌جا کرده، به‌طرف اتاق رفتم.

جناب مکتبی هنوز هم مثل یک خرس در خواب بود!

— حدیر! حدیررر!
- اممم؟
— بلای "اممم"! برخیز، چاشت شده!

که یک‌باره، انگار کسی نیش‌اش زده باشد، از جا پرید:

- چی؟ چی؟ چاشت؟ چی شده؟!

من هم که از خنده گرده‌هایم گرفته بود، فقط می‌خندیدم:

— ههههههه، وی وی! ههههههه یا… یا خدا! هههههههههه

- چیزی خنده‌دار بود؟ بگو، ما هم بخندیم.

— عه! تو و خنده؟ اوهوهو! صد قرن باهم فاصله دارین!

با حرفم، چشمانش چنان از تعجب باز مانده بود که فکر کردم الان از کاسه بیرون می‌زنند.

— چرا مثل مرغان ماکی نگاه می‌کنی؟
- صبح‌به‌این‌زودی چی خوردی که هنوز هضمش نکردی؟

— هیچی! حالا هم هرچی آماده کردم، باید تو نوش جان کنی.

- یک حمام کنم، بعد می‌آیم.

او رفت سمت حمام و من هم تخت را منظم کرده، غذایش را روی میز کوچک غذاخوری گذاشتم.
نزدیک در حمام شده، با صدای کمی بلند گفتم:

— جناب مکتبی، من می‌روم پایین. غذا که خوردی، تشریف بیار.

- نرو، کارت دارم!

اوففف! رفتم و روی کوچ نشستم.
چند دقیقه بعد، جناب مثل همیشه با حوله‌ای دورش پیچیده بیرون آمد و نزدیکم شد.

- سرت را پایین کن!

— بفرما، قُدو خانم!

- حدیررر...

— بله، خاتون حیله‌گر!

- موهایت را کم بکن !

— چشم! اما چرا؟

- نمی‌بینی به زحمت می‌افتم؟ چرا کم نمی‌کنی موهای طالب‌مانندت را؟

فکر کنم حرفم به دلش ننشست. با عصبانیت حوله را از دستم کشید و گفت:

— هیچ نکو! نیازی ندارم!

— خب، قهر کن. کی به قصه قهرت است…

قبل از این‌که دوباره بحث بالا بگیره، سریع از اتاق بیرون زدم و رفتم پایین.

در سالن، فقط بی‌بی حاجی (مادر حدیر) حضور داشت. خاله لیلی نبود.
با صدای بلند سلام دادم و پهلوی‌شان نشستم.

رو به بی‌بی حاجی گفتم:

— بی‌بی جان، چطور هستید؟ حالت خوب است

- چی گفتی، بچم؟

انگار تازه متوجه حضورم شده بود. گویا به دنیای دیگری فکر می‌کرد.

— هیچ، بی‌بی جان. گفتم حال‌تان خوب است؟

ادامه دارد …..

شک نکن از گذشتن هم گذشتیم😐👩‍🦯

صبح‌تان به روشنی نگاه‌تان، به گرمی دل‌تان بخیر..🍃🤍

بر طلوع صبحِ چشمانت سلام