چـکـامـهـ زار 🌘📜

#_رُمانِ: دِلبَرِ، پُشت دِیوَار سَنگي #نویسنده: بانو_بی‌نشان🌑🕯️ قسمت ؛یازدهم — اخخخ، اخخخ شکمم... ای چی قسم پای بود! به‌سرعت چراغ را روشن کرده و موهایم را به عقب زدم. — پای آدمی‌زاد! مه خودم خواستم بترسانمت، اما خودم بخی ترسیدم! — لاحول ولا...…

#رمانِ_دِلبَر_پُشت_دِیوَار_سَنگي

—جدی هستم خوب حالا بگو
-اممم جناب مکتبی
—ای خو نا بچه سریال عثمان است که او دیگه بالایش مانده بود
-خوب دیگر شباهتی زیادی به او داری انی
—توبه کردم یارب‌….. هیچ هم ندارم هله دیگه بیا خواب شو
بدون حرفی لحاف و کمپل را از الماری گرفته بر روی زمین هموار کردم
رو به حدیر کرده گفتم…
—بفرما جایت آماده ای اماده است

اما نمیدانم چی شد یک یکباره مثل جند زده گی ها …….
از سر تخت برخاسته سوی من قدم میگذارد نه رگه های گردنش برجسته شده و نه صورتش از اعصبانیت سرخ ..
خون سرد ریلکس ..
همین اش ترسناک است خیلی خونسرد است اما وا بحال من بیچاره
که فقط او روی دیگرش را من دیده ام
بخاطر همین از این خونسردی اش میترسم از اهسته قدم برداشته اش میترسم
حالا کاملا روبرویم بود خیلی قرین بود..
خواستم حرف را تغییر دهم ..اهسته قدم برداشتم سمت تخت دوقدم نرفته بودم که دستم به شدت کش شد و ستون فقراتم محکم به دیوار خورد
—اخخخخ…. اااا
—درد داشت همم
دوباره طرف خود کشم کرد محکم پشتم را به دیوار زد
—ااااااا چی میکنی حدیر دوانه شدی ایلا کو دستم رااوگارم کردی
—چیغغغ نزن …همی تو دیوانه ام کردی تو با حرفایت با رفتار هایتتتت
دست مشت شده اش را بلند کرد
چشمانم را از ترس بستم ….
باصدای شکستن شیشه چشمانم را باز کردم به میز آرایش دیدم اما سالم
چهار طرف را از نظر گذراندم که چشمم به کلکین افتاد
—تو چی کردییییی ..دس. دستت
شیشه کاملا شکسته بود و دستش خون جاری بود توته های بزرگ شیشه به پشت دستش فرو رفته بود وحشتناک بود

هنگ کرده بودم، اصلاً نمی‌دانستم باید چه کار کنم.
او دستارش را برداشت و از اتاق بیرون رفت.
— هله فَضّه! حالا وقت هنگ کردن نیست، زود پاکش کن تا بی‌آبی کلانی نشود!

پاورچین پاورچین خود را به مطبخ رساندم. صافی را گرفتم و شروع به پاک‌کاری کردم.
بعد از کلی جان کندن، بالاخره پاک شد؛ اما دست‌هایم زخم برداشت، جابجا خراش برداشته بود.
زخم‌ها را با چسب زخم بستم و زیر لب گفتم:
— آه خدایا، کمی از همو صبر به من هم بده...

بالاخره خواب بر من غالب شد و خوابیدم...

…
با صدای محکم در، از خواب پریدم.
— یا بسم‌الله! نصف شب کی است ؟

آهسته خود را به در رساندم، از سوراخ کلید در نگاه کردم، چیزی پیدا نبود. با ترس زبانم را تر کردم و پرسیدم:
— کی هستی؟

— منم، حدیر! در را چرا قفل کردی؟ باز کن!

نفس راحتی کشیدم و در را باز کردم.
با چهره‌ی رنگ‌پریده و چشمان گودافتاده‌اش روبه‌رو شدم...
انگار خون زیادی از دست داده بود. نمی‌توانست درست راه برود؛ مثل کسی که چیزی زهرآلود خورده باشد.
اما نه بوی زهر می‌داد، نه سیگار...

او را کمک کرده، تا لب تخت رساندم. نگاهی به خریطه‌های دوا انداختم و پرسیدم:
— این‌ها را همین حالا باید بزنی، یا تا صبح صبر می‌کنی؟

❤5😍1

83 views17:45