چـکـامـهـ زار 🌘📜

#_رُمانِ: دِلبَرِ، پُشت دِیوَار سَنگي

#نویسنده: بانو_بی‌نشان🌑🕯️

قسمت :نهم

با چهره‌ی حاجی‌کاکا که روبه‌رو شدم، به احترام از جای برخاستم، سلامی کرده، دستش را بوسیدم. او نیز سرم را بوسید و گفت:

— خیرت باشد، دخترم.

— خیرت است، حاجی صاحب.

— خواستم چند کلمه با تو صحبت کنم. در این خانه‌ی پر از شوخی و همهمه، تنها تویی که آرامی... درست همانند او...

هردو روی چوکی‌های جداگانه نشستیم. من هم گفتم:

— دقیقاً من هم می‌خواستم با شما حرف بزنم، حاجی‌صاحب.

— می‌دانم... از چهره‌ات پیدا بود. و می‌دانم که در چه موردی می‌خواهی صحبت کنی. اما پیش از آن، می‌خواهم از زندگی خودم برایت بگویم. چون تا امروز، شنونده‌ای چون تو نیافتم، دخترم.

— لطف دارین، حاجی‌صاحب. حتماً با جان و دل می‌شنوم.

بدون کدام حرفی اضافه ….

او آهی کشید و گفت:

— در روزگاران قدیم، وقتی طالبان نخستین‌بار پا به خاک افغانستان گذاشت، من تقریبا چهل ساله بودم. سه فرزند داشتم: پدر حدیر (خدا بیامرزدش)، حامد جان، و نسیمه. وضع اقتصادی‌مان خراب بود و هر روز بدتر می‌شد. طالبان هم نوجوانان را جمع می‌کردند تا به مکتب‌های خودشان ببرند.

با خودم گفتم: شاید اگر خودم عضو شوم، دست‌کم نان خانه‌ام تأمین شود. بالاخره، پس از سختی بسیار، عضو شدم. دلیل هم این بود که کار با سلاح را بلد بودم و نشانه‌زن خوبی بودم. بعد از آن روزگارم رو به بهبود رفت...
پسر بزرگم هم عضو طالبان شد. روزها می‌گذشت وهر روز برای نسیمه خواستگار می‌آمد. تا اینکه یک روز، پسری آمد و ادعای عشق کرد. گفت نسیمه را دوست دارد. من که از این چیزها ننگ می‌بردم، پسر را لت‌وکوب کرده روانش کردم.
اما او هر روز با مادرش می‌آمد و خواستگاری می‌کرد، و ما هر بار ردش می‌کردیم. یک هفته گذشت. خبری از آن پسر نشد. ما هم خیال کردیم که دیگر جرأت آمدن ندارد.
اما زهی خیال باطل...

در اینجا حاجی‌کاکا لحظه‌ای سکوت کرد. انگار گفتن ادامه‌ی ماجرا برایش سخت بود.

— ادامه‌اش را بفرمایید، حاجی‌صاحب...

نگو که نسیمه هم دل به همان پسر داده بود... و دست یکی کرده بودند برای فرار.
طالبان هم در حال خروج از افغانستان بودند و می‌خواستند ما را با خود ببرند.
اما من قسم خورده بودم تا زمانی که آن دو را پیدا نکرده‌ام، از این خاک قدم بیرون نگذارم.
به‌جایش، پدر حدیر، پسر بزرگم را با آن‌ها روان کردم و خودم با هویتی ناشناخته در اینجا ماندم.
زن و فرزندانش هم کنارم ماندند.

چند مدتی گذشت...
تا آن‌که خبری رسید که کمرم را شکست: پسر بزرگم کشته شده بود.
فقط یک ورق از او مانده بود و پیراهنی خون‌آلود.
وقتی آن ورق را خواندم، گویی جان تازه‌ای یافتم.
شکر کردم که دست‌کم یکی از فرزندانم هنوز زنده است...
در آن نامه نوشته بود:

ادامه دارد …

❤3❤‍🔥2🍓1

89 views16:30