‏همه خیلی خوشگل شدن.
دیگه من فقط سعی می‌کنم بامزه باشم.

دلم می‌خواست روی پیشانی‌ام
بنویسم لطفاً از من انتظار نداشته
باشید همیشه مهربان و آرام و با حوصله
و کمک‌کننده باشم، اوقاتی هست که
من متنفر و سرد و خسته‌ام و دوست
ندارم حتی کسی تصادفی نام مرا
صدا کند.

درمان دردم: "رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا"
«پروردگارا، دانشم را افزون کن.»

بنویسید بهتر است😁 چون به طریقه دیگر این مردم نمی‌فهمند 🥲💔

و تو شباهتِ بسیاری به شب داری؛
آرام و زیبایی، غمگین و ساکت

چقدر تلخ است؛ غریبه ها می‌آیند و آشنا ها می‌روند.

عاشق یکدیگر باشید، اما سعی نکنید
مالک همدیگر شوید.

- ‌کوئیلو

و این منم
دختری غریب،
در سکوت خفقان آور این ثانیه‌ها
بر بلندیهای بادگیر !

گاهی با خودم میگم، چه میشد اگر دیگران هم مانند خودم یکم درک بیشتر می‌داشتند؟!

#عالم_افکارم

یا چه میشد اگر من مانند دیگران خودخواه می‌بودم؟!

اصلاً من چرا خودخواه بوده نمی‌توانم چرااا ؟!

سخن حق

‏تلخ است اما بیایید قبول کنیم بعضی از آدم ها لیاقت اسم های مستعاری که برایشان گذاشتيم را نداشتند.

‌
از حضرت یار تان چه خبر؟
از حضرت رفیق تان میگید ولی از اون نه.

حضرت یار!😅
نمی‌دانم
اون غرق خود و من غرق خودم هستم
دیگر اون صميميت قبلاً ها نمانده.

این متن خیلی به دلم نشست
واقعاً که حق است
همین حالا خیلی پشیمان شدم از اسم های که بالای ديگران گذاشتم
حس می‌کنم ارزشش را نداشتند!

بعد از این باید متوجه باشم!

https://t.me/HarfChatBot?start=eb26f59ede5d

دیققق آوردم 😕👩‍🦯

متنی شعری هر چی دارید بفرستید

‌
عادت کرده‌ام،به خاموشی درد،به تنهایی بی‌انتها،به بغض‌هایی که میان گلو جا خوش کرده‌اند و راه گریه را بلد نیستند،به دلگیریِ شب‌هایی که جز خدا کسی صدایم را نمی‌شنود،به لبخندهایی که نقاب‌اند،به نگاهی که با هزار حرف،خاموش است.عادت کرده‌ام به بی‌پناهی در میان شلوغی آدم‌ها،به نبودن کسانی که باید می‌بودند،به خیانت دوستانی که روزی پناه بودند،به تحمل حرف‌هایی که نباید می‌شنیدم،به وانمود کردنِ خوب بودن،در حالی که درونم، ویرانه‌ای خاموش است.عادت کرده‌ام،به نداشتن،به نرسیدن،به نشستن در ایستگاه‌هایی که قطارش هرگز نمی‌رسد...به صدای قدم‌هایی که دور می‌شوند، نه نزدیک.عادت کرده‌ام به نقش بازی کردن،که انگار هیچ چیز مهم نیست،که انگار دل‌تنگی،مهمان همیشگی این دل نبوده...که انگار زخم‌ها درمان شده‌اند،درونم یک جهان حرف نگفته است،یک مشت سؤال بی‌جواب،و حسرت‌هایی که هر شب بی‌صدا گریه می‌کنند.آدم‌ها می‌آیند و می‌روند،اما هیچ‌کس نمی‌پرسد:"تو واقعاً خوبی؟"و من همیشه می‌گویم: "آره، خوبم!"در حالی که دلم فریاد می‌زند: "خسته‌ام، خیلی!"و من هر شب در همان خلوتِ همیشگی،با دلی خسته، آهسته زمزمه می‌کنم:
"خدایا، فقط تو می‌دانی چه می‌گذرد…"


روش.._نوشت

منم...

‌
🥀
شبی حیران و سرگردان، ز کوی تو گذر کردم
پریشان حال و بی سامان، شبم را با تو سر کردم

نشستم درب آن خانه، که روزی ساکنش بودی
شبی دلگیر وابری که، به یاد تو سحر کردم

چه حالی بهتر از این حال، میان کوچه ی معشوق
چه دردی که نگفتم من، چه چشمانی که تر کردم

سرم را تکیه بر دیوار، نگاه خسته ام پُر خواب
نفهمیدم چه بر من شد، به رویایت سفر کردم

شنیدم من صدایی را، گمان کردم تو برگشتی
ببین با من چه کردی تو، که خود را در به در کردم

#شاعر؟
#ارسالی_رحمانی