چـکـامـهـ زار 🌘📜

کسی بیاید که من را از بند این همه فشار و قید آزاد کند،
کسی که با حضورش آرامش به قلبم بیاورد و زندگی‌ام را رنگی تازه ببخشد.
کسی که بی‌هیچ قید و شرط، تنها به خاطر خودم دوستم بدارد.
چه خیال‌هایی می‌بافتم،
رویای آزادی و عشقی که شاید هرگز نصیبم نشود،
اما دلم، باز هم به آن‌ها دل خوش کرده بود،
چون تنها امیدم بود در این دنیای سرد و بی‌رحم.

زمان حال:

با سردرد عجیبی پلک گشودم، نگاهم آرام به اطراف چرخید و وقتی فضای اتاق را دیدم، فهمیدم در بیمارستان هستم. دستم را به سمت سرم بردم و ناگهان سوزش شدیدی در ناحیه پشت دستم احساس کردم.
سيروم به دستم وصل است. با تعجب صاف نشستم و نگاهم به مادر يوسف افتاد که مقابل بستر روی صندلی نشسته و کتابی در دست دارد؛ تمام حواسش به خواندن کتاب معطوف است.
صدایی گرفته از گلوی خسته‌ام بیرون آمد که ناگهان نگاهش به من افتاد.
با شتاب از جایش بلند شد و به سمت من آمد. کنارم نشست و پرسيد:
_ _ _خدارا شكر به هوش آمدی دخترم، خوبی؟ جای‌ات درد نمی‌کند؟

مهربانی‌اش مرا یاد مادرم می‌اندازد. با لبخند تلخي سری به نشانه‌ی نه تکان دادم. نفس عمیقی کشید و بار دیگر با مهربانی لب به سخن گشود:
_ _ _دکتران گفتند به خاطر نخوردن غذا ضعف کرده‌ای، آه... ببين سيروم هم تمام شده، بگذار برایت غذا بیاورم.

از جا بلند شد و به سمت میزی که کنار بسترم قرار دارد رفت.
خریطه‌ای سفید رنگ را گرفت و کنارم نشست.
از درونش آب مالته و فلافل بیرون كشيد.
برای لحظه‌ای حس كردم قلبم ایستاد؛
یوسف...
هنوز به یاد دارد که آب مالته همراه با فلافل دوست دارم؟
يعني او خريده، مگر نه؟
قطره‌ای اشک، بی‌صدا از گوشه چشمم جاری شد و با بغضی پر از شوق، به آن دو خیره ماندم.
دل، دوباره مملو از پروانه‌هایی شد که در رقصی بی‌پایان به پرواز درآمده‌اند.
با هیجان، فلافل را به دست گرفتم و همچون گرسنگانی که روزها چشم‌انتظارند، گازی بزرگ از آن زدم.
مادر يوسف با دیدن من، آب مالته را هم باز کرد و به دستم داد.
با لبخندی نرم گفت:
_ _ _نميدانستم چه دوست داري، دل نادل اين دو را خريده بودم.

با شنیدن این حرف، تمام هیجانم خاموش شد و از دستم رفت.
لقمه‌ام را با سختی قورت دادم،
يعني يوسف، اين‌ها را نخريده؟
با بغض، بسته را روی میز گذاشتم و گفتم:
_ _ _تشكر، زحمت کشیدید.

_ _ _زحمت چی دخترم؟ بخور تا جان بگیری.

_ _ _خوردم، سیر شدم.

لبخند محوی بر لب نشاند و آهسته گفت:
_ _ _درست است دخترم، هر طور که راحتی.

در همين لحظه، در اتاق به آرامی گشوده شد و مردی با روپوش سفید به همراه یوسف داخل شد.
با دیدنش، انگار دوباره آتشی درون سینه‌ام شعله‌ور شد؛ قلبم بی‌محابا بر سینه‌ام کوبید، بی‌توجه به آبرویی که شاید در خطر بود.

او، بی‌هیچ سلام یا نگاهی، در گوشه‌ای از اتاق ایستاد؛ اخم‌هایش در هم و نگاهش سرد، مستقیم به دکتر دوخته شد.

ادامه دارد...

🔥3❤1

83 views𝑴𝒊𝒔𝒔.𝑩𝒆𝒉𝒆𝒔𝒉𝒕, edited 11:41