گاهی اوقات، وقتی در سکوت شب به یاد گذشته‌ها می‌افتم، دلم پر می‌شود از احساساتی که نمی‌توانم آنها را به زبان بیاورم. یاد لحظاتی که با خودم تنها بودم و تنها چیزی که داشتم، خاطراتی بودند که هر روز از یاد می‌بردم و دوباره به یاد می‌آوردم. گاهی از این همه احساسات در دل، احساس غرق شدن می‌کنم. انگار هیچ‌چیز نمی‌تواند آرامش این دل پر از سوال و دلشوره را فراهم کند.

در هر لحظه، در هر برخورد، در هر صدای پایی که به گوش می‌رسد، دلم می‌خواهد که کسی باشد تا دستم را بگیرد، تا در کنارم بایستد و بی‌هیچ حرفی، فقط درک کند. دلم می‌خواهد یک نفر باشد که بفهمد چقدر درونم در حال گم شدن است، بدون اینکه بخواهم چیزی بگویم.

گاهی وقتی تنها می‌شوم، به خودم می‌گویم: آیا کسی هست که به همین اندازه با من احساس کند؟ به همین اندازه دردها و شادی‌های بی‌پایان را تجربه کرده باشد؟ هیچ‌چیز در این دنیا مانند یک دل پر از احساسات ناشناخته و ناگفته نیست.

گاهی می‌خواهم فریاد بزنم، اما می‌ترسم از اینکه صدایم به جایی نرسد. اما در نهایت، در این سکوت و این دل پر از عشق و درد، به یاد می‌آورم که شاید هیچ‌کس جز خودم قادر به درک این احساسات نباشد. و شاید همین‌طور که همیشه گفته‌اند، هر کسی باید تنها با خودش این سفر بی‌پایان را طی کند.
در اخیر من جز من کسی را ندارد.
اگر هم است فقط یکی هست
خالقم.

#دوشیزه_سادات

- حافظ