غصه‌ی چی را داری می‌خوری برو و ماه را نگاه کن.

@Doshiza_Sadatbot

از این به بعد حرفی بود اینجا خوانا هستم...!

زمانی که هیچکس صبح ها بیدارت نمی‌کند و زمانی که هیچکس شب ها برای تو صبر نمی‌کند و زمانی که میتوانی هرکاری میخواهی انجام دهی، چه صدایش میکنی؟
آزادی یا تنهایی؟

اگر مدتی‌هست که ندیدینش، برید برایش بگید:
" آشوبِ جهان و جنگِ دنیا به کنار..
بحران ندیدنِ تورا من چه کنم؟!

https://www.instagram.com/reel/DcjskzNO8v1/?igsi=eXdrbDlxbzJ2MzMw

خواستید فالو کنید لباس های قشنگی دارند...💘

حیوان مورد علاقه‌ام...!

در فضای خانواده‌ نهایت بروز عصبانیت‌تان منطقی شدن جملات و خشم‌آمیز شدن لحن‌تان باشد. دست بلند کردن نداریم. فحش گفتن و نعره کشیدن نداریم. آن سیلی را به‌جای صورت همسرتان بر صورت گردن‌کلفت‌های بیرون بزنید. قدرت‌نمایی در خانه نشانهٔ مردانگی نیست. نشانهٔ جبونی و ترسویی است. ترساندنِ زن اگر نشانهٔ مردانگی بود سوسک از همه مرد تر بود. هیچ‌ فردی ضعیف‌کشی نمی‌کند إلا روزی از روزها توسط قدرتمندان دچار ضعیف‌‌کشی شده است. با زیردستان‌تان درست رفتار کنید تا خداوند در دیدهٔ خلایق تحقیرتان نکند.

رسیدیم به دلتنگ ترین قسمت روز غروب عصر جمعه...!

من واقعاً خیلی مشتاق دانستن آینده‌ام استم...

ز توران یکی شاهزاده، شِید
دلش کینه‌ور، جانِ او پر ز کین

ز فرزند افراسیاب آن دلیر
به بدنامی اندر، ز نیکان به دور

نه از مهر بهره، نه از داد و شرم
دلش خو گرفته به آزار و کین

به میدانِ نخجیر روزی برفت
سوار و دلیر و پر از خشم و کین

به ناگاه بانویی آمد ز دور
سوار و دل‌آرا، چو خورشیدِ نور

بُد آن ماه‌رخ، بانوگشسبِ دلیر
ز دخترِ رستم، یکی شیرگیر

چو دیدش، دلِ شیده یکباره سوخت
ز چشمش جهان رنگ دیگر گرفت

دلش از کمانِ نگاهش نخفت
قرار از دلِ نامدارش برفت

ز کین‌پروری گرچه آوازه داشت
دلش پیش آن ماه، پروازه داشت

چنان در تبِ عشق او سوخت جان
که شد بی‌قرار و پریشان‌روان

نه شمشیر کین در کفش کار کرد
نه اندیشه با عشق پیکار کرد

همان دل که خو کرده با کینه بود
ز عشق آن نگار آکنده بود

گمان داشتم قلب، ناپاک شود
ز کردار بد، غرقِ هلاک شود

ولی عشق آمد، پرده بر دل گشود
ز دل تیرگی‌های دیرینه زدود

به چشم خویش دیدم که عشق
تواند ز شب، چشمه‌ای سازد و شوق

که شیده، به آن تیرگی‌های خویش
دلش را سپرد از سرِ جان و کیش

اگر قلبِ او پاکی از یاد برد
چرا عشق در سینه‌اش خانه کرد؟

مرا این حکایت گواهی‌ست بس
که دل را نمی‌توان خواند از نفس

دل از تیرگی گرچه آلوده بود
هنوز اندر او مهر بنموده بود...

#داستـان