اما مرد های افغانی باید بیشتر رُمان های افغانی بخوانند...!💅
اصلاً باید جبری شود بالایشان.

_ مادر موهایم را قیچی کنم؟
_ بد نکو بشین د جایت.
_ حالی خو بیخی دراز شده کی جمع اش میکنه!
_ گفتم که نی.
زیب دختر جوان د موهای دراز اش است تمام دگه گپ نزن.
_ به چشم.

گفتم: از تو به مادرم پناه می‌برم.
گفت: پس از مادرت به کی پناه میبری؟
چندی سکوت کردم و آهسته گفتم: از مادرم فقط میشه به الله پناه برد...!

در برابر بی‌مهری آدم‌ها هیچ نمی‌گویم. سکوت و سکوت و سکوت.
انگار که لال شده باشم؛ شاید هم کور و کر. دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را، می‌دانی؟
دیر دریافتم که مسئول طرز فکر آدم‌ها نیستم. بگذار هر که هرچه خواست بگوید!
چه اهمیتی دارد؟
من در لاک خود راحت ترم.
آن جا می‌شود آرام و بی‌دغدغه زندگی کرد...

-فروغ

خیلی زیبایی، اندازه‌ی غم‌هایی که پنهان کردی...

#زهـرا

فوروارد کن اینجا جوین باش
تا چنلت در فولدر قرار گرفته کلی
جذب بگیری...🤍🦢

«در مَن زنی نشسته؛
با اَبرهایِ سیاه
نـــور می‌بافد..!»

امروز تا دو بجه ظهر خواب کردیم اما حالا هم سرم کم کم درد داره

‌
شب پر از شعرِ سپید است، پر از تنهایی،
ای پریزادِ غزل، کی به غزل می‌آیی؟!

‌
#‏‌مولانا⁩حسودانه‌می‌پرسد:
جانِ جهان! دوش کجا بوده‌اۍ؟
‏بعد خودش را دلداری می‌دهد:
‏در دل ما بوده‌ای، بعد سعی میکند
دلِ محبوب را نرم کند:
آه که من دوش چه سان بوده‌ام
‏و باز حسادت هجوم می‌آورد:
آه که تو دوش که را بوده‌ای؟
‏و دوباره خودش را دلداری می‌دهد:
‹‹در آغوش قبا بوده‌ای!››

‌
وداع
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانهٔ خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانهٔ خویش
می برم تا که در آن نقطهٔ دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکهٔ عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ، ای جلوهٔ امید محال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می لرزد ، می رقصد اشک
آه ، بگذار که بگریزم من
از تو ، ای چشمهٔ جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
به خدا غنچهٔ شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعلهٔ آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم ، خنده به لب ، خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

بیداری برای من نیامده
شب تان خوش و به زیبایی من✨🌚

دنیای من با دنیای این دنیا
یک دنیا فرق داره..!