در دلم فریاد بود ، در نگاهم اشك ،
در گلویم بغض ، اما بلندتر از همه ، می‌خندیدم...

هرچی سنم بیشتر می‌شه میلم به طبیعت و حیوانات بیشتر و همان‌قدر به انسان‌ها کمتر می‌شه!

بهترین تعریف از خانواده :

به سلامتی خانواده
که گاهی پناهی در برابر طوفان است
و‌گاهی خودِ طوفان.

تنها پناهگاهم...

نمی‌دانم میزان خستگی و تنفرم از آدمی‌زاد را چطور بیان کنم.

من هرگز واقعا خوشحال نبوده‌ام. من همیشه تنها بوده‌ام. حتی وقتی در کنار مردم بودم تنهایی همراه من بود.

ز دشمن بغض داریم از خودی آه
مدام از چاله می افتیم در چاه
غم ما چون غم آن بچه آهوست
که تنها مانده بین گرگ و روباه

میایی‌با‌هم‌چای‌تَلخ‌بنوشیم؛؟
که‌صدایَت‌استکانم‌را‌شیرین‌کند!

دلتنگم که شدی!
تنه ی شعرهایم را در آغوش بگیر،
حرف به حرف واژه ها را بِبو
بر رخساره ی بند بندِ قلمم بنگر
دستِ سروده هایم را بگیر
نبض آنان را لمس کن
چرا که
نوشته هایم؛
قطعه هایی از وجود من اند
عطرِ روحم بر رختِ آنان می خورد
بویی ز من برده اند
چهره ی مرا بر تصویر خود دارند
دست خطی ز من دارند
تپش قلبِ من بر نبض آنان می زند
خلاصه بگویم:
خودِ من هستند.