سالهاست که بیدارم و کسی نخواهد دانست چه رنجی در این بیدار مانده است...!

~صهراوی

تنها پناه گاه امن؟
"خواب."

به گمان من این ارزش قائل شدن برای خود است چون هر اهل و نا اهل حق این را ندارد تا مرا تو خطاب کند و یا بقیه الفاظ مفرد بکار برد!
دقیق شناختید بیش از حد حساسم در این یکی مورد!

دنیا را عشق نگه داشته است؛ نه عشق های بزرگ و پر سر و صدا،بلکه مهرهای کوچک،نگاه‌های آرام،و لحظه‌هایی که انسان بی‌هیچ‌ توقعی برای دیگری خیر می‌خواهد.آدمی که در دلش سپاسگزاری می‌کارد،در جانش روشنایی جمع می‌شود. جهان تاریک نیست؛فقط گاهی کافی است شمع کوچکی از مهربانی روشن کنیم تا همه چیز دوباره دیده شود.

در یک مهمانى
يک خيابان
يا حتی یک مغازه، چرا برحسب اتفاق
ما جايى به هم بر نمى‌خوريم؟

«ما در شعر ها و متون عربی بیشتر از مکان‌ها ملاقات می‌کنیم...»

#دوشیزه_سادات

دوشیزه_سادات🙂

چه قشنگگگگ است ممنون آوای عزیز💘😭
برخلاف اینکه عینک نمی‌زنم البته🥲

یعنی دگ...😐💔😂

استغفرالله عزیزم اصلاً قصد بیان چنین چیزی را نداشتیم...
من سپاسگزارم واقعاً با اینکه اصلاً خیلی آشنایی نداشتیم من با شما و شما با من همین هم همه چیز است.🫶🦋

می‌گفت:
گویی زخم گذشته یک رویداد تمام شده نبود، بلکه زندگی دیگری است که در سایه آن را می‌گذرانم،
گویی نخ نامرئی است که هرگاه سعی می‌کنم دور شوم مرا می‌کشد،
از آن فرار می‌کنم و در برابر قدم‌هایم برمی‌خیزد، مرا به آنچه سعی کردم بین صفحات پنهان کنم یادآوری می‌کند،
این زخم بدن را نمی‌آزارد، بلکه حافظه را نیش می‌زند،
در شب‌هایی که سکوت سنگین است بازمی‌گردد،
وقتی اشیاء ساکت می‌شوند و صدای خاطره بلند می‌شود،
گویی قلب هنوز در آن روز زندگی می‌کند،
وقتی برای اولین بار شکست و کسی نبود که آن را ترمیم کند،
سال‌ها می‌گذرند و چهره‌ها محو می‌شوند و ویژگی‌ها کمرنگ می‌گردند،
اما زخم همان‌گونه باقی می‌ماند.

قشنگی نبشته اش...❤️🌚

https://t.me/BeTabChannel
بی‌تاب...🔥
بپیوندید

دست ها🔥

بین انبوه دلبران جهان
این دو دسته چقدر بی‌رحمند:
پسرانی که شعر می‌گویند
دخترانی که شعر می‌فهمند...