خب هر کی اینجا حتما یکی دلیلی دارد ک رو به نوشتن آورده مطمئنم...
و خب دلیل من این بود که از سر ضد با یکی...
طرف مقابل فکر می‌کرد من در نویسنده گی حریف اش هستم و گمان می‌کرد دشمن اش باشم در حالیکه اون وقت من اصلاً به نوشتن حتی فکر هم نمیکردم
همین بود که با خود عهد بستم تا واقعاً حریف اش شوم!
و خب بلاخره شدم...

خواستن توانستن است!

واقعاً خسته شده ام از حل کردن معادلات ریاضی...
از پیدا کردن قیمت X وY...
یعنی‌ فکر می‌کنم تمامِ عمر مان را در پیدا کردن این دو سپری کردیم...
چنان مشغول پيدا کردن معادلات X و Y شدیم که حتی خودمان و جوانی مان را که دیگر هرگز بر نخواهد گشت فراموش کردیم و اما بالاخره چه شد؟
آیا X ,Y را پیدا کرد یا هنوز هم نامعلوم‌ اند؟
آیا در کدام گوشه از زنده‌گی مان به درد مان خوردند این دو؟
آیا کدام درد مان را دوا کردند؟
جواب این‌ها را حتی خود منم نمی‌دانم.

بیایید زنده‌گی را زنده‌گی کنیم انقدر سخت نگیریم بالای خود...
زنده‌گی را که حتی از چند ثانیه بعد آن بی‌خبریم.

#دوشیزه_سادات
#قدیمی_ها

گمانم این را زمانی نوشته بود ک د کدام سوال ریاضی بند مانده بودم🚶‍♀
و خب واقعا حق را بیان کردیم😶‍🌫

#اشتراک_کننده‌ی_سوم

داستانک......

من، من از او می‌گویم....
چون من چیزی ندارم که دربارهٔ خودم بگویم، اصلاً در من، منِ وجود ندارد..
رگ به رگ وجود من شده او....

از او هرچی بگویم کم است، به ولا که کم است...
وقتی برای نخستین بار که چشمانش را از فاصله‌ٔ نه چندان دور دیدم، قلبم جا در جا ریخت.
من همیشه همین‌طوری بودم، وقتی او را می‌دیدم بند بند وجودم شروع می‌کرد به لرزیدن، عینک های زانو ام چنان می‌لرزیدن که احساس می‌کردم حالا است که نقش زمین شوم.....
آه از آن روزی که چشمان‌اش را دیدم، چشمانش همچو دو استکان قهوه‌ٔ شیرین می‌مانست، بعد آن روز هرجا را دیدم، به چشم هرکی که دیدم ولی امثال چشمان او را ندیدم که ندیدم...
او فرق داشت از همه افراد آن اهالی، چشمانش، آبروانش، دماغش، لب‌هایش، رنگ پوست‌اش، موهای سیاه و موج‌دارش، و آن تَه ریش که صورتش را مردانه‌تر جلوه میداد..
از حنجره‌اش که حرف نزنم، صدایش چنان بَم و مردانه است که گویا حنجره‌اش را خدا بوسیده، او چنان آرام و با وقار راه میرود که هرکسی را مجزوب خودش می‌سازد...

بعضی اوقات با خودم می‌خندم و در دلم با خالقم دربارهٔ او حرف میزنم.
یعنی می‌گویم خدایا تو چقدر زیبایی؟
تو چقدر حوصله داشتی: که چنین دلبری خلق کردی؟

خداوند چنان او را زیبا و دلبر آفریده بود که وقتی او را میدیدم حیران می‌شدم،

بعضی روز های که او را می‌بینم قلبم دست‌وپاچه میشود، و همه غم‌هایم فرو می‌ریزند، و آنجاست که با خودم می‌گویم:

هوا قند است، زمین و زمان قند است،
روحم بوی وانیل می‌دهد، بوی کاهگِل باران خورده؛
درخت ها بوی شگوفه‌ٔ بهار و نارنج....
انگار پرنده‌گان برای من آواز می‌خوانند، و من چه سبزم آن روزها.......

#هالة‌القمر

عزیزان لایک کنید ممنون میشم.

‏امان از زمانی که حتی کلمات هم برای بیان احساسات و افکار کافی نیستند.

فوروارد کن، اینجا جوین باش،
فولدر بزنم 90+ جذب بگیری. 🤎🧸

و سلام بر صبر و امید...

از کجا شروع کنم؟ دلتنگی را به چه طریق می‌توان جمع کرد؟ من این راه را بلد نیستم

_نیما یوشیج