بخوانید ⬇️
این یک تله است 👇🏻

۵ دروغی که شیطان وقتی حال‌تان بد است به شما می‌گوید و آنچه خداوند می‌گوید:

۱. «برای تغییر دیر شده است.»
شیطان می‌خواهد شما دست از بهتر شدن بردارید.

اما الله می‌فرماید:
«هرگز الله حال قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آنکه خودشان آنچه را در درونشان است تغییر دهند.»
(سوره رعد ۱۳:۱۱)

۲. «خیلی گناه کرده‌ای، الله تو را نمی‌بخشد.»
شیطان می‌خواهد امیدتان را از دست بدهید و از بازگشت به سوی الله منصرف شوید.

اما الله می‌فرماید:
«بگو ای بندگان من که بر خود ستم کرده‌اید، از رحمت الله ناامید نشوید، همانا الله همه گناهان را می‌بخشد.»
(سوره زمر ۳۹:۵۳)

۳. «تو بی‌ارزش هستی، زندگیت بی‌معنی است.»
شیطان می‌خواهد باور کنید وجود شما بی‌اهمیت است.

اما الله می‌فرماید:
«و من جن و انسان را نیافریدم مگر برای عبادت من.»
(سوره ذاریات ۵۱:۵۶)

۴. «تو کاملاً تنها هستی.»
شیطان می‌خواهد احساس انزوا و فراموش‌شدگی به شما بدهد.

اما الله می‌فرماید:
«که هر سختی همراه خود آسانی دارد.»
(سوره شرح ۹۴:۶)

۵. «هیچ‌وقت خوب نخواهی بود.»
شیطان می‌خواهد تلاش‌کردن را رها کنید و از راه راست باز ایستید.

اما الله می‌فرماید:
«و کسانی که در راه ما تلاش کنند، بی‌شک آنها را به راه‌های خود هدایت می‌کنیم.»
(سوره عنکبوت ۲۹:۶۹)

این نشانه‌ی تو باشد — در تله شیطان نیفتید. از وسوسه‌هایش فراتر روید و به سوی الله بازگردید که هرگز دست از دوست داشتن شما نکشیده است.

جمعه مبارک🌸
بیایید با هم سوره‌ی مبارکه‌ی کهف را آیه‌به‌آیه بخوانیم، تا دل‌هایمان را با نور قرآن روشن کنیم.
📖 آغاز می‌کنیم


اللهم صلِ وسلم وبارك على نبينا محمد 🤍🍃

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده مهربان

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجًا ۜ ﴿۱﴾

ستایش برای خدایی است که بر بنده‌اش این کتاب [قرآن] را نازل کرد و در آن هیچ کجی و انحرافی قرار نداد.

قَيِّمًا لِّيُنذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِّن لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا ﴿۲﴾

[کتابی] راست و استوار، تا از جانب خود، مردم را از عذابی سخت بیم دهد و مؤمنانی را که کارهای شایسته انجام می‌دهند، مژده دهد که برایشان پاداش نیکویی خواهد بود.

مَاكِثِينَ فِيهِ أَبَدًا ﴿۳﴾

و در آن [پاداش نیک] جاودانه خواهند ماند.

وَيُنذِرَ الَّذِينَ قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ﴿۴﴾

و تا بیم دهد آنان را که گفتند: «خداوند فرزندی برای خود اختیار کرده است.»

مَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِآبَائِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ ۚ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا ﴿۵﴾

نه خودشان از این سخن آگاهی دارند و نه پدرانشان؛ سخنی بسیار بزرگ و زشت است که از دهانشان بیرون می‌آید؛ [در حالی‌که] جز دروغ نمی‌گویند.

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلَىٰ آثَارِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا بِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَسَفًا ﴿۶﴾

شاید تو از شدت اندوه بر اثر روی‌گردانی آن‌ها از ایمان، جان خود را از دست بدهی!

إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ﴿۷﴾

ما آنچه را روی زمین است زینتی برای آن قرار دادیم، تا مردم را بیازماییم که کدام‌یک نیکوکارترند.

وَإِنَّا لَجَاعِلُونَ مَا عَلَيْهَا صَعِيدًا جُرُزًا ﴿۸﴾

و بی‌گمان ما هر آنچه را بر زمین است [روزی] خاکی بی‌گیاه و خشک خواهیم ساخت.

أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا ﴿۹﴾

آیا گمان کرده‌ای که داستان اصحاب کهف و رقیم از نشانه‌های شگفت‌انگیز ما بوده است؟

إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا ﴿۱۰﴾

آن‌گاه که جوانان به غار پناه بردند و گفتند: پروردگارا! از سوی خود بر ما رحمتی عطا کن و در کارمان برای ما راهی هموار فراهم ساز

فَضَرَبْنَا عَلَىٰ آذَانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًا ﴿۱۱﴾

پس [در آن غار] بر گوش‌هایشان پرده‌ای زدیم [و خوابشان بردیم] برای سال‌هایی چند.

ثُمَّ بَعَثْنَاهُمْ لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصَىٰ لِمَا لَبِثُوا أَمَدًا ﴿۱۲﴾

سپس آنان را برانگیختیم تا بدانیم کدام‌یک از دو گروه، مدت اقامتشان را درست‌تر حساب می‌کند.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُم بِالْحَقِّ ۚ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَاهُمْ هُدًى ﴿۱۳﴾

ما داستان آن‌ها را به‌درستی برایت بازگو می‌کنیم: آنان جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند و ما بر هدایتشان افزودیم.

وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا فَقَالُوا رَبُّنَا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَن نَّدْعُوَا۟ مِن دُونِهِ إِلَـٰهًا ۖ لَّقَدْ قُلْنَا إِذًا شَطَطًا ﴿۱۴﴾

و دل‌هایشان را استوار ساختیم، آن‌گاه که برخاستند و گفتند: پروردگار ما، پروردگار آسمان‌ها و زمین است؛ هرگز جز او معبودی را نخواهیم خواند، که در این صورت سخنی دور از حق گفته‌ایم

هَٰٓؤُلَاءِ قَوْمُنَا ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِ ءَالِهَةً ۖ لَّوْلَا يَأْتُونَ عَلَيْهِم بِسُلْطَـٰنٍۢ بَيِّنٍۢ ۖ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا ﴿۱۵﴾

این قوم ما، به جای او معبودانی گرفته‌اند! چرا بر درستی آن [خدایان] دلیل روشنی نمی‌آورند؟ پس چه کسی ستمکارتر از آن‌کس است که بر خدا دروغ ببندد؟

وَإِذِ ٱعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا ٱللَّهَ فَأْوُۥٓا إِلَى ٱلْكَهْفِ يَنشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحْمَتِهِۦ وَيُهَيِّئْ لَكُم مِّنْ أَمْرِكُم مِّرْفَقًا ﴿١٦﴾

و چون از آنان و از آنچه جز خدا می‌پرستند کناره گرفتید، به غار پناه ببرید، تا پروردگارتان از رحمت خویش بر شما بگستراند و در کارتان راهی هموار برایتان فراهم آورد.

وَتَرَى ٱلشَّمْسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَٰوَرُ عَن كَهْفِهِمْ ذَاتَ ٱلْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ ٱلشِّمَالِ وَهُمْ فِى فَجْوَةٍۢ مِّنْهُ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ ۗ مَن يَهْدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلْمُهْتَدِ ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ﴿١٧﴾

و می‌دیدی خورشید هنگامی که برمی‌آمد، از سمت راستِ غارشان متمایل می‌شد و چون فرو می‌رفت، از سمت چپ آن‌ها را دور می‌زد، و آن‌ها در فضایی از غار بودند؛ این از نشانه‌های خداست. هرکه را خدا هدایت کند، او راه‌یافته است، و هرکه را گمراه سازد، هرگز برای او یاوری هدایتگر نخواهی یافت.