۱. مریم دختر عمران به من آموخت که اسباب و علل برای مردم جاری است، نه برای خدا! اوست که برای این جهان قوانینی قرار داده تا آن را اداره کند، نه این‌که قدرتش را محدود سازد. سبحان‌الله! چنان‌که آدم را بدون پدر و مادر آفرید و حوا را از پهلوی آدم، یعنی از پدر بدون مادر خلق کرد، پس پسرت را از مادر بدون پدر آفرید، تا تو و پسرت نشانه‌ای برای مردم از قدرت و عظمت او باشید!

۲. مریم به من آموخت که دعای پدر و مادر، تیری است که به هدف می‌رسد. پس نباید جز خیر برای فرزندان دعا کنیم. هنوز تو در گهواره بودی که مادرت به درگاه پروردگار چنین دعا کرد:
«و من او و نسلش را از شیطان رانده‌شده به تو پناه می‌دهم»
و شیطان بر تو راهی نیافت، و از نسل تو پیامبری آمد که از پیامبران اولوالعزم بود!

۳. مریم به من آموخت که دل‌ها در محراب‌ها و بر سجاده‌های نماز صیقل می‌یابد، و به اندازه‌ای که با تسبیح و دعا نرم شود، خداوند بر آن دل استوار می‌کند تا جهان را دگرگون سازد:
«ای مریم! برای پروردگارت خاضع باش، سجده کن و با رکوع‌کنندگان رکوع کن!»

۴. مریم به من آموخت که مؤمن، نخستین کسی که به او پناه می‌برد خداست. آن‌گاه که جبرئیل را در سیمای بشری برابر خویش دیدی، نخستین سخنت این بود:
«من از تو به خداوند رحمان پناه می‌برم»
نه به یاد زکریا افتادی که سرپرست و مربی‌ات بود، و نه به راهبان که روزی قرعه انداختند تا هر کدام افتخار کفالتت را بیابند. مؤمن همیشه چنین است: اول با خدا، سپس با مردم!

۵. مریم به من آموخت که انسان، انسان است هرچند در ایمان به اوج برسد! نخستین چیزی که پس از زایمان گفتی این بود:
«ای کاش پیش از این مرده بودم و از یادها رفته بودم!»
کسی که گمان می‌کند ایمان، مردم را فرشته می‌کند تا نترسند و غمگین نشوند و درد نکشند، اشتباه می‌کند. ایمان فقط ما را تربیت می‌کند، فهم و احساس و مسئولیت‌پذیری‌مان را بیشتر می‌سازد. و تو جز برای این آرزوی مرگ نکردی که می‌دانستی مردم چه بر سرت خواهند آورد!

۶. مریم به من آموخت که دنیا خانهٔ اسباب است. اگر بنا بود خداوند کسی را از تلاش بی‌نیاز سازد، تو را می‌ساخت؛ در حالی که ناتوان و خسته از زایمان بودی، اما فرمود:
«درخت خرما را به سوی خود تکان ده تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد»
خدا می‌دانست که تو توان تکان دادن درخت خرما را نداری، اما می‌خواست به ما بیاموزد که به اندازهٔ توانمان تلاش کنیم، هرچند می‌دانیم تلاش نه رزق را زیاد می‌کند و نه بی‌تلاشی آن را کم، ولی دنیا بی‌نظم نیست؛ قوانین دارد!

۷. مریم به من آموخت که گاهی سکوت می‌کنیم، نه از ناتوانی و نه از ضعف، بلکه چون برخی را سخن گفتن سودی نمی‌بخشد. مردم گاه فقط چیزی را می‌شنوند که می‌خواهند بشنوند. و تو چون این را دانستی، گفتی:
«من برای خداوند روزهٔ سکوت نذر کرده‌ام، پس امروز با هیچ انسانی سخن نمی‌گویم»

۸. مریم به من آموخت که با مشکلاتم با آرامش و تعادل روبه‌رو شوم و دنیا را برای یک مشکل زیر و رو نکنم. اگر مشکلی به سراغم آمد، نباید همهٔ زندگی را مشکل ببینم. با وجود آن‌همه سختی که بر تو آمد: کودکی در آغوشت بی‌آنکه پدری داشته باشد، جوانی و بی‌تجربگی، و قومی که برای رسوایی‌ات آماده بودند، با این حال خدا فرمود:
«بخور، بیاشام و دیده‌ات را روشن کن»
چه پروردگار مهربانی که چنین آرامش می‌بخشد!

۹. مریم به من آموخت که گشایش از جایی می‌آید که گمان نمی‌بری، و قانون همیشگی دنیا این است:
«با خدا در راحتی باش، تا او با تو در سختی باشد، آنچه خدا دوست دارد برایش پیش ببر، تا آنچه دوست داری برایت پیش آورد»
هیچ‌کس در روی زمین، حتی خودت هم گمان نمی‌کردی نوزادی یک‌روزه برایت دفاع کند، زبان‌ها را ببندد و بیانیهٔ پاکدامنی‌ات را بخواند!

۱۰. مریم به من آموخت که انسان آزاد نمی‌شود مگر وقتی بندهٔ خدا باشد! که عقیده، هویت است؛ توحید، ملیت است؛ و یکتاپرستی تنها گذرنامهٔ ورود به بهشت است! آن‌ها می‌خواستند هویت و نسب فرزندت را بدانند، اما او چنین معرفی کرد:
«من بندهٔ خدایم!»

اباسعید (خدری) رضی الله عنه می گوید: با نهادن دستم  بر (بدن مبارک) پیامبر ﷺ،  شدت تب او ﷺ را احساس کردم.
این کار یعنی نهادن دست بر (بدن) بیمار؛ دست گذاشتن بر پیشانی و یا دست او سنت است.

•پائولو کوئلیو-کیمیاگر

از نشانه‌های دور شدن الله متعال از بنده این است که؛ برای او کارهایی قرار می‌دهد تا با آنان مشغول شود که به او ربطی ندارند...

سنگین‌ترین عمل برای نفسم؛ ترک کردن چیزهای‌ست که به من ربطی ندارد...